Slapen in een sporthal

Deze foto had ik vorige week al gemaakt.  Dan krijg je een idee hoe dat is, met zovelen in één hal. Op de voorgrond zie je twee blauwe slaapzakken, daar sliepen wij.

Maar vannacht is het heel wat luxer. We hebben vloerbedekking, tussenschotten en prive stopcontacten. Het tegenovergestelde van de vorige nacht, want toen lag het echt helemaal vol.

Sommigen gingen er zelfs niet meer bij en die sliepen in een pastorie.

Maar nu dus heel luxe, ik zit nu lekker op mijn eigen stoel, bij mijn eigen slaapmat en mijn eigen stopcontact te computeren. En ik lig vannacht wel 3 meter bij mijn buurman vandaan.

De meesten liggen al op bed en een aantal slaapt al. Eén ervan is Theo.

We hadden het er net nog over tijdens het eten toen iemand zei dat het nieuws bijna begon. Voor de meesten gaat de avond dan beginnen. Maar voor ons betekent dat zo ongeveer bedtijd. Morgen om kwart over 4 gaan de lichten weer aan.

Volgende: Uitzicht op bergen en finishers

Lekker in de zon

Hoewel de meeste lopers op bed lagen omdat ze kapot zijn, zijn er enkelen die toch lekker even in de zon gingen zitten. Maar de meesten op deze foto zijn van de organisatie. Helemaal links zit een man, Horst, die niet de hele tocht meegaat, maar zoals ik begrepen heb wereldrecordhouder is van het aantal gelopen marathons. Ik weet zo niet meer hoeveel maar in elk geval meer dan 1200. Hij loopt hier etappes zodat hij weer wat marathons op zijn totaal kan bijschrijven.

Daarnaast op de rug gezien is volgens mij Helmut, ook een loper maar deze tocht gaat hij mee als verzorger en loopt af en toe een etappe. Echt een heel aardige en behulpzame man.

Daarnaast Theo die naast Heike zit. Een Oost Duitse politie agente die de hele tocht wil lopen. Echt een ontzettend leuk mens. Ik versta niet alle Duits maar ik heb al ontzettend met haar moeten lachen.

Daar tussenin maar tegenover is Marianne. Zij is ook van de organisatie.

Diegene die rond gaat met een schaal heet ook Helmut, die is van de dranken (halen we meestal ons bier) en verzorgt de levensmiddelen voor de verzorgingsposten.

Daarnaast is Joachim, na Ingo toch wel één van de belangrijkste personen van de organisatie, want hij heeft de hele route uitgezet en moet nu ook elke dag de pijlen uitzetten. Echt een enorm karwei.

Dan zit daar Heinz die ook de hele tocht wil lopen. Echt een gezelligheids mens en weet altijd te kletsen, ook onder het lopen.

Daarnaast dan Brigitta, de vrouw van Joachim die ook elke dag duizend dingen moet doen en daarnaast ook meestal op een verzorgingspost staat met Marianne.

En op de grond zitten de twee Zweedse deelnemers, Matthias en Andreas. Die lopen elke dag samen, echt exact hetzelfde tempo en vlak achter elkaar. Met ook nog dezelfde kleding aan. Ze spreken wel Engels, maar met elkaar gewoon Zweeds. Leuk taaltje.

Volgende: Slapen in een sporthal

Bij post 6

Gisteren had ik verzorgingspost 6, wat betekent dat je daar dan ook zowat de hele dag bent. De eerst loper werd verwacht om 11 uur 20 maar je loopt het risico om verkeerd te rijden, moet alles klaar zetten en de lopers kunnen ook nog eens een goede dag hebben en te vroeg arriveren. Dus Nicole en ik spraken af bij die post om 10 uur.

Ik was te vroeg daar dus kon ik nog lekker wat computeren. Nicole was inderdaad verkeerd gereden, maar was toch nog op tijd daar. We hadden een mooi plekje aan een rustig landweggetje bij een boerderij waar de kippen los rondliepen. Dat plekje was echt een verademing na de enorm drukke wegen waar de lopers de hele dag over hadden gelopen.

De post was op 61,5 km en dan zit er een enorme afstand tussen de eerste en de laatste loper. De eerste loper, Rainer, arriveerde inderdaad om 11.20. Echt ongelofelijk dat hij dat hele eind toen al gelopen had, want de snelle groep start om 7 uur. En dan ook nog te zien hoe hij daar aan komt lopen. Hij hijgt niet eens, drinkt rustig wat cola, eet een paar zoute stengels, laat zijn flesje vullen en gaat weer rustig door.

En dat na meer dan 60 km gelopen te hebben!

En dan moet hij er nog meer dan 20. Wij zetten meestal de afstand van die post met krijt op de grond en ook op hoeveel km de volgende post is. De meeste lopers willen dat wel heel erg graag weten.

De foto is van een andere verzorgingspost een paar dagen geleden. Want op je eigen post heb je echt geen tijd om een foto te maken als er lopers zijn. En zeker niet als het een van de eerdere posten is en er dus meerdere lopers tegelijkertijd zijn.

Maar bij ons gisteren waren er niet veel lopers tegelijkertijd. Er zat elke keer een hele tijd tussen voordat de volgende kwam. En de laatste arriveerde om 4 uur.

Dan moet alles weer ingeladen worden en rijden we naar de volgende post om door te geven hoe laat de laatste loper doorkwam.

Ondanks de lange tijd bij zo’n late verzorgingspost of de stress bij een eerdere, is het wel heel leuk om te doen. En de verschillende lopers te leren kennen. Hoe kalm en relaxed de een is en hoe nerveus en gespannen een ander. Wat ze zoal willen eten en drinken, of ze informatie willen over hoe ver nog en wie er al is geweest en wie nog niet.

En grappig om te zien dat sommigen, die normaal de rust zelf lijken, heel gejaagd op zo’n post aankomen en zich totaal geen rust gunnen. Terwijl anderen uitgebreid de tijd nemen om rustig te eten en te drinken, en sommigen er zelfs even bij gaan zitten.

Wat overigens niet altijd slim is want dan kunnen ze maar moeilijk weer overeind komen.

Volgende: Lekker in de zon

Fantastisch diner

Gisteren was ik niet ingedeeld bij een post en dat kwam wel goed uit want Theo moest om 1 uur bij de finish zijn om nog een keer een scan te laten maken. Ze willen dan ook zien hoe het been er de volgende dag uitziet. Zelf had hij dit keer geen beelden gezien, maar eergisteren wel. Toen lieten ze zien dat alles wat wit was, ontstoken was.

Toch heel interessant allemaal. Ik heb er ook een keer bijgezeten toen Theo in de scan was en ze bijna alles gescand hadden. Dus ik ken hem nu van binnen en van buiten, letterlijk.

Maar gisteren zat ik buiten in de auto bij de sporthal te wachten, toen Jan naar buiten kwam (die was toen al binnen ongelofelijk hoe snel die gaat) om geschoren te worden door Harmien, de vrouw van Cor, terwijl Trond, de vriend van Ria, er met een grote boog omheen liep. Ik denk dat hij bang was ook onder handen genomen te worden en hij zijn lange haren niet kwijt wil.

Gisteravond werden we heel gastvrij ontvangen in een grote tent naast de sporthal. We kregen echt zo ontzettend veel te eten. Eerst een voorgerecht met kaas, vleeswaren, groenten en brood.

Toen pasta en ravioli wat eigenlijk al genoeg was geweest. Maar daarna kwamen de gebakken aardappelen met worst. En tot slot nog knapperig gebakken lekkernijen. Geen idee wat het was maar het was overheerlijk. En er zijn echt borden vol weggestouwd en wat over was werd meegenomen.

Daarbij dan ook nog meer dan genoeg rode wijn. Elke keer als een kan leeg dreigde te raken werd hij weer gevuld. De koks en serveersters liepen af en aan.

Het was een soort van gelegenheid waar alleenstaande ouderen komen om te eten, en er waren ook heel wat van hen die langs kwamen lopen om te zien wat er eigenlijk aan de hand was met die drukte.

Want een drukte is het elke keer als we ergens zijn. En dan de rust als iedereen weer weg is. Dat merkte ik vanochtend omdat ik een van de laatsten was die wegging. Ik ging nog gauw even naar de wc (de enige normale, de anderen waren van die sta wc’s) en het was ineens zo erg rustig. Omdat ik gisteren als een van de eersten aankwam en vandaag als een van de laatsten wegging was het verloop heel goed te zien. Heel bijzonder.

Maar nu sta ik dus op post 6, ik ben net aangekomen en omdat ik toch te vroeg ben dacht ik gauw even een blogpost te schrijven. Ik kwam Theo en Dietrich, die naar post 7 moeten, nog tegen onderweg bij een benzinestation en hebben we samen een cappuchino gedronken.

En onderweg zo ongeveer alle lopers gezien. En ik krijg met de dag meer bewondering voor ze. Wat een enorme afstanden elke keer, echt ongelofelijk.

Volgende: Bij post 6

Verder als etappeloper

Enorm balen!

Maar ja, het is niet anders. En ik ben wel blij dat hij gestopt is. Zijn linker scheenbeen is ontstoken en hoewel je daar eventueel wel mee door kan lopen, kan dat bij Theo eigenlijk niet.

Blijkbaar kan het als je het tempo terug brengt, maar bij hem is dat onmogelijk omdat zijn basistempo al zo laag is. En omdat de etappes gemiddeld zo lang zijn is dat niet te doen.

Er zijn er meer die scheenbeen problemen hebben, maar aangezien die normaal veel sneller zijn, kunnen ze het tempo behoorlijk terugbrengen en dan nog op tijd binnenkomen. Maar Theo kan dat dus niet en uitstappen was de enige mogelijkheid.

Maar hij is wel van plan door te gaan als het weer gaat. Hij wordt dan gewoon een etappeloper, zoals er elke dag een aantal van meelopen. Maar eerst maar eens een paar dagen rust.

En als proefkonijn dienen. Want de benen van de uitvallers worden meteen gefotografeerd en gescand. Is interessant materiaal voor het wetenschappelijk onderzoek.

De foto die ik ge-upload heb is van de laatse post voor hij uitstapte. Op een heel mooi plekje aan zee.

Volgende: Fantastisch diner

Hectische 24 uur

Zo, ik heb even tijd en een opgeladen computer. Wat een dag, gisteren en vanochtend! Hoewel gisterenmorgen alles nog goed leek te gaan, zei Theo, toen hij bij mijn post aankwam, dat hij plotseling heel veel last kreeg van zijn rechter bovenbeen.

Toen we bij de volgende post aankwamen (als iedereen door is moeten wij even naar de volgende post om door te geven wie en hoe laat de laatste doorkwam) kwam Theo daar en hij kreeg ook nog last van zijn linker scheenbeen.

Daarna ben ik maar zo’n beetje van post naar post gereden om te zien hoe het ging. Bij de een na laatste zei hij dat het wel zou lukken om op tijd te finishen (de limiet was 10 voor 6 dacht ik) en ben ik doorgereden naar de finish.

De finish was op een camping en daar aangekomen zette ik mijn auto ergens neer vlak bij de ingang. We hadden de keus om te overnachten in een hal, een bungalow (met bijbetaling) of in de tent. Aangezien ik mijn auto op een mooi plekje had staan en de zon scheen, besloot ik ter plekke maar om voor de tent te kiezen.

En om met die zon ook maar wat kleding te wassen. Dus tent opgezet, was in een bak met sop, stoel klaargezet, pilsje erbij en ik dacht lekker in de zon te wachten tot Theo binnen zou komen.

Nou dat liep even anders. Ik had net mijn flesje bier opengemaakt, toen er een Italiaans echtpaar aan kwam rijden. En verschrikkelijk boos tegen me begonnen te schreeuwen. Vooral de vrouw (een heel kleine Italiaanse met een vreselijk schelle stem) maakte me heel duidelijk dat ik weg moest. Niet dat ik er iets van verstond maar 2 dingen werden me duidelijk, ik mocht daar niet staan en het was belachelijk dat ik geen Italiaans kende.

Het enige was ik kon bedenken was kalm te blijven. Er was ook verder niemand in de buurt want omdat ik een plekje had gezocht niet ter van de ingang, stond ik ver van de anderen. Maar uiteindelijk werd me duidelijk dat ik gerust een plaats verder mocht staan, alleen die speciale plaats was bestemd voor een stacaravan of zoiets.

Dus ik begon met het verplaatsen van de auto, de tent en de rest van de spullen. Maar de man had op dat moment blijkbaar ingezien dat ze wel wat overdreven hadden gereageerd. Dus hij wilde me helpen met de spullen te verplaatsen. Maar ik (nog steeds een beetje beduusd) zei in een volkomen onverstaanbaar mengelmoesje van talen, ‘non non es goat whol’.

Weer even later kwam de man nog een praatje maken en ik verstond zoveel als dat het mooi weer was, dat het niet hard waaide en gelukkig niet regende. Daarna zag hij blijkbaar een vriend en ging daar naar toe. Maar dat duurde de vrouw allemaal te lang blijkbaar en ze begon hem hard, schel en breed uitgemeten terug te roepen.

Intussen was het al laat geworden en iedereen was al binnen maar Theo nog niet. Maar iemand zei dat hij zeker binnnen de tijd terug zou zijn. Hoe laat hij precies binnen was weet ik niet maar ik denk rond half 6 terwijl iedereen al ging verzamelen om te gaan eten.

Maar hij moest nog douchen en ik moest (uitgerekend nu) alles nog wassen en drogen. Dus is Theo lekker op de stoel gaan zitten om even bij te komen en ben ik vlug de spullen gaan wassen en te drogen leggen. Douchen lukte ook niet want diegene die de sleutel had was al weg om te eten. Dus zijn we zo maar naar het restaurant gegaan. Hij nog niet gedouched en ik helemaal verhit van de stress.

Het restaurant was (ook weer uitgerekend nu) nog een heel eindje lopen, dus onderweg maar even onzelf een beetje gefatsoeneerd. Daar aangekomen kregen we allerlei eten toegestopt en werd het allemaal nog heel gezellig.

Toen we terugkwamen waren we te moe om nog te douchen en zijn meteen gaan slapen.

De volgende ochtend toen ik wakker werd keek ik hoe laat het was en wat bleek. Kwart over 5! Een uur te laat. Had hij de telefoon als wekker gezet als we niet in een hal slapen. Maar blijkbaar werkt dat alleen door de week en niet in het weekend.

Hij moest nog aankleden, nog eten en om 6 uur starten. Gelukkig ging het wel wat beter met zijn benen. Hij zou beginnen met wandelen en dan maar zien hoe dat zou gaan.

En in die hectiek van gisteren was ook nog duidelijk geworden dat ik voortaan zelf naar een post moest in plaats van meegaan met Veronica en Miquel (weet niet hoe ik zijn naam moet schrijven). Dus vanaf vandaag moet ik op een post met iemand die volgens mij nog niet op een post gestaan heeft en geen woord Engels spreekt. Maar gelukkg heeft ze een grote auto bij en kunnen alle spullen daar in. In mijn auto past zo goed als niets meer bij.

Verder kreeg ik een stapel papieren in mijn handen en weet eigenlijk nog niet goed wat ik er allemaal mee moet. Maar we zien wel.

Ik heb nu mijn auto op de promenade geparkeerd en heb lekker even wat tijd. Nu komt Helmut, die op post 7 moet zijn maar blijkbaar de verkeerde coordinaten had ingebracht, en gaat even kijken waar we ons het beste op kunnen stellen.

Nou, ik zal maar eens wat gaan doen. Ben heel erg benieuwd hoe het met Theo gaat!

Volgende: Verder als etappeloper

Aan tafel

Yeah, mijn computer is weer opgeladen, kan ik weer even wat doen. Eerst wat foto’s uploaden. Deze zijn van het eten gisteravond. We hadden een soort van buffet met risotto, hachee, noedels, gebakken en gevulde tomaat en witte wijn en rose.

We zaten aan tafel met Ria Buiten, haar vriend de Noor Trond Sjavik, Theo Kuijpers, de Fin Janne Kankaasyrja, de Japanse Hiroko Okiyama (als ik het goed heb), Jan Nabuurs, Cor Westhuis en zijn vrouw Harmien.

En op de lege stoel hangt de jas die ik de afgelopen dagen meest aanheb. Alle ‘betreuers’ hebben zo’n jas en die heb ik meestal op de verzorgingspost aan.

Gisteravond was er nog een MRI scan gemaakt (voor het officiele onderzoek) maar er is nog geen verschil te zien aan zijn benen. En ze zijn inderdaad ook nog niet opgezet. Valt erg mee.

Volgende: Hectische 24 uur

Finish onder de palmen

Hier een foto van gisteren, een finish onder de palmen. Dit is bij de camping waar we in de tent hebben geslapen. Wat overigens heel goed ging. De meesten sliepen in een snel omgebouwd restaurant. Maar dat was te krap voor iedereen, dus hebben wij de tent gebruikt. Die stond lekker naast de auto, dus dat was makkelijk met de spullen.

Het gaat heel goed tot nu toe. Gisteren en vandaag waren de etappes vrij kort, allebei rond de 50 km. Maar morgen worden ze weer langer. Dus Theo wil zijn tempo toch maar iets terug gaan brengen blijkbaar. Het gaat blijkbaar iets te goed. Nou, dat blijkt ook al te kunnen dan.

Maar hij zal wel gelijk hebben. Het is tenslotte nog lang tot de Noordkaap.

Maar ik moet al weer stoppen want de stroom is alweer bijna op. Toch maar eens zoeken of ik nog wat kan vinden. Jammer dat ik zelf moet rijden anders kon ik vaker in de auto internetten. Maar van de andere kant is het wel heerlijk om af en toe alleen te zijn. En in de auto is de gelegenheid daarvoor, lekker met de muziek keihard aan.

Volgende: Aan tafel

Even een foto van gisteren

Alleen maar even een foto van gisteren (die had ik gisteren al ge-upload) want ik heb niet echt tijd om te bloggen. Was een heel bijzondere verjaardag. Theo had op bier getracteerd en het werd nog heel gezellig. En dat was nog niet alle alcohol want ‘s avonds kregen we ook nog volop wijn bij het eten.

En nu eens een keer geen pasta maar gebakken aardappelen met worst! Een geweldig verjaardagsmaal dus.

Maar ik heb geen netstroom want we slapen in de tent vannacht. Er is veel te weinig plaats in een snel leeggemaakt restaurant.

Als ik het goed heb staan we op een camping waar veel aardbevingslachtoffers verblijven. Blijkbaar is het daar niet zo ver vanaf.

Vandaag was een goede loop, niet te lang, mooie uitzichten en geweldig weer. En het gaat heel goed, in elk geval met de Nederlanders voor zover ik heb begrepen.

Misschien dat ik morgen meer tijd heb om te schrijven en te lezen. Namens Theo in elk geval iedereen keibedankt voor alle gelukwensen!

Volgende: Finish onder de palmen

Huis aan zee

Het was een hectische dag vandaag. Dacht ik gisteren dat het druk verkeer was, vandaag was nog veel erger. Voor mijn gevoel liepen ze op een autosnelweg. En de meeste verzorgingsposten waren ook aan die drukke wegen.

Wij hadden gelukkig een iets ruimere plaats vandaag. Was ook wel nodig want het was een drukte van jewelste. Veel verkeer, mensen die stopten om te vragen wat er gaande was, mensen om te helpen en lopers natuurlijk. Die waren boven verwachting snel bij de derde post (waar ik tot nu toe elke keer sta, is op zo’n 27 km) want het gaat wel goed allemaal tot nu toe.

Maar er waren wel problemen met de politie. Die vinden het denk ik ook allemaal wat raar. Meestal zijn ze heel behulpzaam en toegeeflijk, maar vandaag was er een die nogal moeilijk deed en zelfs dreigde om alles stop te zetten. De lopers moesten plotseling aan de andere kant van de weg gaan lopen en er moest iemand bij blijven met het oversteken. Dat deden Anneke en Harmien, twee fietsers die de hele tocht meefietsen met Jennie de Groot en Cor Westhuis.

En na die zware tocht langs die drukke wegen moesten ze ook nog onder een tunnel door met een enorme hoeveelheid water. Het was gelukkig niet meer zo ver na de finish, maar ze kwamen uiteindelijk allemaal aan met heel natte voeten. Sommigen hadden zelf de schoenen uitgetrokken en waren op sokken door het water gegaan.

Maar uiteindelijk kwam toch iedereen op de plaats van bestemming aan. Een plaats van bestemming die de moeite toch wel waard is. Een camping aan zee waar we eigenlijk in de tent zouden moeten slapen. Maar aangezien het nogal hard waaide had Ingo (de organisator) besloten dat we allemaal een huisje kregen.

Dus vanavond slapen we, in plaats van met zo’n honderd mensen in een hal, met zes mensen in een super de luxe huisje. Met douche, bidet, toilet, voldoende warm water, keukentje met koelkast en gasfornuis (niet dat we dat gebruiken maar toch leuk om te hebben), kasten, kapstok, stoelen, tafel, echte bedden en bovenal een eigen stopcontact. Wat een luxe!

Alleen is nu de internetverbinding wat trager, maar ja, je kunt ook niet alles hebben. Een overdekte eetgelegenheid bijvoorbeeld. Die was er dus ook niet en we moesten dus buiten zitten tijdens het eten. Maar wel met prachtig uitzicht op het water. Want hoewel buiten zitten niet echt aangenaam was met die enorme wind, was het uitzicht op de golven dat wel. Prachtig!

Theo kwam al weer niet als laatste binnen, er waren er nog wel zo’n 6 na hem geloof ik. Nu ligt hij al weer een tijdje te slapen evenals Peter, een Duitser die de hele weg aflegt op een step. De andere man die ook op de kamer slaapt is nog wat gaan drinken. Ik ben zijn naam kwijt, maar het is iemand uit Beieren die geweldig goed Italiaans spreekt, wat echt al heel vaak van pas is gekomen. Hij staat meestal bij ons op de verzorgingspost, dus dat is wel handig als we weer worden aangesproken, zelf iets moeten vragen of als er problemen zijn.

Dus ik zit hier weer in alle rust in het donker op de slaapkamer te typen, berichten te lezen en te proberen foto’s te uploaden. Wat echt een eeuwigheid duurt. Maar het is nu gelukt om een foto te uploaden van de golven, die ik maakte na het eten.

Volgende: Even een foto van gisteren