Lange dag vandaag

Dat wordt een lange en wellicht hele zware dag vandaag. Meer dan 85 km en het lijkt weer erg warm te worden. En hoewel dat natuurlijk veel beter is dan regen, is het denk ik toch wel zwaar. Ik zou er echt niet aan moeten denken, met dit weer in de brandende zon en dan alsmaar dezelfde weg, met stijgingen en dalingen en, zeker midden op de dag, geen schaduw.

En op de meeste stukken, als het tenminste weer zo is als gisteren, bijna niets te horen. Hoewel dat natuurlijk heel fijn kan zijn, is dat voor sommigen volgens mij weer extra zwaar. Ik ben heel erg benieuwd hoe iedereen over de finish komt.

Maar vanmorgen was iedereen nog heel vrolijk bij de start. Ik vraag me wel eens af of ze wel weten waar ze aan beginnen. Maar vast wel denk ik, het gaat nu al 42 dagen zo, dus dat zal onderhand wel.

Voor de schoenen is het trouwens geen goed parcours. Die slijten echt verschrikkelijk snel. Sommigen hebben nieuwe en na een paar dagen zijn de zolen al half versleten. Theo heeft nogal wat schoenen bij, maar die zal hij ook zeker nodig hebben. En misschien ook nog wel nieuwe moeten kopen.

Vannacht om 2 uur was ik trouwens even buiten omdat ik wel eens wilde zien hoe donker of licht het was. Heel bizar, midden in de nacht en het leek al ochtend, zo licht was het.

Volgende: Tweederde zit erop

Muggen en zo

Even wat foto’s uploaden die ik gemaakt had bij post 3 vanochtend. We hadden een heel mooie plaats en voordat we gingen opbouwen heb ik nog even wat foto’s gemaakt. Was ook van plan om wat lopers te fotograferen die op de brug liepen, maar dat komt er dan nooit van. Ook al hebben we voortaan wat meer routine en ook al is het rustig op de weg, als er lopers komen is het meestal toch te hectisch om even weg te lopen om foto’s te maken.

En er zijn altijd wel wat mensen die komen vragen wat er eigenlijk aan de hand is. Maar als dan iedereen weg is, is het weer heerlijk rustig.

Veronica reed naar de volgende post om door te geven wie de laatste was, en ik pakte mijn laptop en ging lekker even aan een picnic tafel bij het water zitten.

Maar langzaamaan begint de ellende.
De ellende van muggen en andere stekende beesten. We waren al voor de loop gewaarschuwd dat er een gebied is in Zweden waar echt heel erg ontzettend veel muggen zitten, tenminste bij bepaalde weersomstandigheden.

Daar zijn we nu nog niet gearriveerd maar sinds gisteren zijn er wel al heel veel hier. Gisteren zaten we ook aan een prachtig water bij ons nachtverblijf en bij onze post vanochtend was er ook water. En hoe prachtig dat ook is, het betekent blijkbaar wel dat die beesten er ook zijn.

Normaal heb ik niet zo veel problemen met muggen. Ik word niet echt vaak gestoken, en zo wel dat heb ik er niet zo veel last van.
Een heel ander verhaal is dat met een of ander piepklein vliegend beestje. Geen idee hoe ze heten, maar als ik daar door gestoken word, krijg ik een enorme rode en gezwollen plek.

Tot nu toe werd ik meestal op mijn benen of armen gestoken, maar gisteren voor de afwisseling boven mijn oog.

Dus je raad het al, het resultaat vanochtend was een dik en gezwollen rechteroog. Dus ik heb het niet meer zo op die beesten en toen ik er weer een hoop rond zag vliegen ben ik maar weer in de auto gaan zitten. Toch wel zonde eigenlijk.

Nu waag ik het er dan toch maar weer op en zit met mijn laptop buiten. Maar zien hoeveel bulten ik morgen heb. Misschien valt het mee, erger dan op mijn oog kan toch al eigenlijk niet.

Volgende: Lange dag vandaag

Tijden en natuur

Voor al diegenen die houden van tijden en cijfers achter de komma (Jim), ik kreeg vandaag van Kuni (die alle tijden bijhoudt) een lijst met de tijden van Theo als etappeloper. Omdat ze nergens officieel vermeld staan zal ik ze hieronder even neertypen.

Voor al diegenen die dat minder boeiend vinden heb ik een foto geupload van het landschap achter de huisjes waar we vanavond slapen.

Iedereen is ook min of meer aan het wachten tot hij een eland ziet. En iedereen is jaloers op Jenni die er vandaag een zag, met twee jongen ook nog.

Heel grappig, hier hebben ze niet alleen borden met overstekende herten (die we voor de afwisseling vandaag ook inderdaad een over zagen steken), ze hebben ook borden met overstekende elanden.

Maar zoals beloofd hier dus Theo’s tijden vanaf dag 19 toen hij weer is gestart.

Dag 19 – 68,9 – 10.45.07
Dag 20 – 64,9 – 09.13.37
Dag 21 – 81,0 – 12.34.32
Dag 22 – 80,5 – 13.09.32
Dag 23 – 82,1 – 13.40.35
Dag 24 – 65,6 – 10.34.27
Dag 25 – 71,5 – 10.56.10
Dag 26 – 64,4 – 09.47.17
Dag 27 – 68,0 – 10.50.06
Dag 28 – 76,6 – 10.51.34
Dag 29 – 70,3 – 09.56.53
Dag 30 – 76,9 – 09.56.53
Dag 31 – 69,5
Dag 32 – 44,0 – 06.59.08
Dag 33 – 55,1 – 08.40.40
Dag 34 – 48,8 – 07.04.10
Dag 35 – 82,0 – 12.51.43
Dag 36 – 85,9
Dag 37 – 68,1 – 10.18.47
Dag 38 – 85,0 – 12.16.36
Dag 39 – 64,9 – 09.10.10
Dag 40 – 72,8 – 11.46.19
Dag 41 – 78,3 – 11.16.16

Volgende: Muggen en zo

Het nieuwe doel

Ik zit hier nu helemaal alleen ergens in een of ander huis. De eerste groep is gestart en ik heb al mijn spullen in de auto gezet, behalve mijn computer. Ik heb vandaag post 6 dus ik kan nog even rustig aan doen.

Toen ik gisteren even in de hal gekeken had waar we moesten slapen bedacht ik dat ik liever de tent op wilde zetten. Maar toen ik dat tegen Inge zei, vroeg die waar ik mijn auto had staan. Daar vlak bij was een huis waar ook kon worden overnacht. Ik kreeg dan de code van de deur, er was een douche en wc en we konden slapen in een of ander leslokaal. Als we maar voor 8 uur weg waren, was dat geen probleem.

Dus zit ik hier nu lekker rustig. De zon schijnt en met al die bomen in de buurt zitten er heel veel vogels. Het is weliswaar nog koud, maar het is verder echt prachtig weer. Heel wat anders dan gisterenochtend. Toen zijn de lopers in de regen vertrokken, maar vanaf de finish gisteren is het heel mooi weer geworden.

Ik had gisteren nog lekker in de zon gezeten met een wijntje (nou drie om eerlijk te zijn) en gezellig bij de finish lopers binnen zien komen. Theo kwam binnen zo rond 6 uur en hij had wel lekker gelopen. Wel wat rustiger aan gedaan dan de dagen ervoor, maar het gaat verder wel goed.

Vandaag zitten we dus in Mora en moeten we een nieuw doel stellen. Theo heeft samen met Christoph, een Franse loper die ook met een blessure uit heeft moeten stappen, elke keer een nieuw doel. Eerst was dat Kiel, maar toen we daar waren werd dat Mora. Nu we daar dus ook zijn is het nieuwe doel Dorotea, zo’n 7 etappes verder.

Dus elke keer nu als we Christoph zien zal dat het nieuwe begroetingswoord zijn.

Volgende: Tijden en natuur

Een lange weg

Ik sta hier nu, denk ik, bij het materiaal voor de nieuwe Ikea collectie. Het ruikt in elk geval wel naar Ikea. Het is een bospaadje met een hele stapel stammen van naalbomen. De natuur tot zover is voornamelijk naald- en berkenbomen, rotsen en stenen met veel mos, en heel veel meren. En daartussendoor loopt dan 1 hele lange weg.

Gisteren toen ik naar post 3 reed realiseerde ik me plotseling weer wat voor enorme afstanden het eigenlijk zijn. Post 3 ligt meestal ongeveer op 30 km wat wel in de buurt komt van Eindhoven naar Den Bosch.

Dus dat zou dan zijn dat je denkt van ‘laat ik maar eens naar Den Bosch rennen’ (nou ja rennen, voor de meeste lopers die geen Rainer of Jan heten is het meer langzaam rennen of joggen of sjokken) en dan daar aangekomen besluit ook meteen maar weer terug te gaan.

En dat was dan een makkie gisteren, want vandaag zou dat zijn dat je thuis aangekomen besluit dat je toch liever weer teruggaat naar Den Bosch. Ik kan me echt met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat ik dat zou doen, laat staan dat ik dat ook nog leuk zou vinden.

Maar Theo zei gisteren dat hij echt zin had om die afstand te gaan lopen. En dat het één lange rechte weg is, zo ongeveer van de start tot finish vond hij ook niet erg, vond hij eigenlijk wel prettig. Zo had hij zich Zweden ook voorgesteld.

Ik was heel benieuwd of hij dat halverwege ook nog vond.

Nou, ik zag hem halverwege, en inderdaad, hij vond het nog steeds. En het ging ook heel erg goed. Ik was de lopers achterop gereden en zag hem nog steeds maar niet. En net toen ik dacht dat ik hem vast gemist had, zag ik hem lopen.

Het ging heel goed, steeds beter eigenlijk. Dus nu maar hopen dat het zo door gaat, maar dat hoor ik dan zo wel. Ik sta hier dus op dat bospaadje, een paar kilometer voor de laatste post. En zie weer heel af en toe een loper voorbij komen.

Zo langzamerhand weet je wel ongeveer wie er nog moet komen en wie er waarschijnlijk al voorbij is. Vanaf vandaag zal alleen de kleine Japanner die zo veel hoest niet meer voorbij komen (tenminste niet meer als wedstrijdloper), want die is vanochtend uitgestapt.

Maar van Cor verwacht ik toch nog wel dat hij finished. Want het laatste wat ik hoorde was dat hij in elk geval nog binnen de tijd bij post 5 was.

Volgende: Het nieuwe doel

Nederlands fans

Zojuist aangekomen bij ons nieuwe verblijf voor vannacht in Kristinehamn zag ik, onderweg naar de ernaast gelegen supermarkt, Jenni finishen samen met drie Fransen. En, vroeg ik, heb je je fans nog gezien onderweg.

Want bij mijn post vanochtend kwam een echtpaar uit Nederland vragen of de Nederlandse deelnemers al door waren. En dan met name de Friese deelnemers. Ze waren onderweg naar de Noordkaap en hadden gehoord of gelezen over die ongelofelijke tocht waar ook een paar Friezen aan deelnamen. Gisteren bij mijn post waren ook al een aantal Nederlanders, ook onderweg naar de Noordkaap, heel geinteresseerd en hebben nog een hele tijd staan kletsen.

Vandaag dus dat echtpaar uit Friesland en toevallig waren Jenni en Ubel net door. Dus zei ik dat ze misschien het beste naar de volgende post konden rijden, dat zouden ze ze vanzelf zien.

Dus bij aankomst bij post 4 werden Jenni en Ubel aangesproken in het Fries en hielden er ook nog een Friese vlag aan over.

Het was trouwens, zoals Jenni zei, ook een nogal Friese tocht vandaag. Gewoon één lange rechte weg. Joachim moet het vandaag heel makkelijk hebben gehad met het stickeren van de pijlen. Een handvol zal wel genoeg zijn geweest.

Met Theo ging het wel goed vandaag, tenminste de laatste keer dat ik hem zag. Met wie het niet goed ging vandaag, was Cor. Gisteren had hij last gekregen van een blessure en heeft meer dan de helft moeten wandelen. Vanochtend is hij ook wandelend gestart en kwam niet zo best vooruit.

De laatste keer dat ik hem zag dacht hij wel dat hij nog redelijk op tijd zou finishen. En zelfs als dat niet het geval is, is dat voor een keer ook niet zo erg. Belangrijk alleen is dát hij finished. En wie weet gaat het morgen weer beter, hoewel het dan wel net een lange dag is.

Maar er zijn er veel die een aantal dagen heel slecht gaan om dat toch weer gewoon verder te kunnen. Gisteren Mike nog, die kwam heel veel te laat binnen, maar kon vanochtend toch weer redelijk goed starten. Dus we zullen het beste er maar van hopen.

Ria en Jan zitten momenteel lekker in de zon met Harmien, die gespannen afwacht hoe het met Cor is.

Volgende: Een lange weg

Rust en ruimte

Ik sta nu op een mooi plekje waar ik in de verte de lopers langs zie komen. Verder weg staan wat huizen met bomen en nog verder rijdt af en toe een auto. En dan helemaal op het einde van mijn uitzicht staan heel veel bomen met daarboven prachtige wolken.

Ik weet niet waarom, maar ik vind de wolken hier prachtig (hoewel er gisteren iets te veel van waren). Het is net alsof er meer lagen zijn en meer tinten wit en grijs. En dat tegen een overwegend blauwe hemel vandaag. Het is echt heerlijk weer.

Gisteravond was het heel gezellig. We hadden een soort van huiskamer waar wat mensen waren gaan zitten en Tom gitaar ging spelen. Ulli haalde zijn mondharmonica erbij en samen hebben ze een heel tijdje muziek zitten maken. Heel mooi met op de achtergrond dat prachtige meer waar ons verblijf aan lag.

Vannacht werden we allemaal opgeschrikt door een brandalarm. Er was niets aan de hand maar dat brandalarm bleef maar af gaan. Ik denk toch zeker wel een kwartier.

Dat was dan zeker de tegenstelling met de stilte die je meestal hoort hier. Zelfs op de drukkere wegen is het hier nog rustig. Ingo kwam vanochtend op onze post en zei dat het toen zeker spits was, omdat er al minstens 10 auto’s voorbij kwamen. Terwijl er normaal amper auto’s rijden.

Over tegenstelling gesproken, die is dan het grootst met het lopen in Italie. Daar waren de wegen echt ongelofelijk druk. Dus dit is nu echt een verademing. Dat was trouwens al zo op meerdere etappes in Duitsland, vooral de laatste dag. Die was ook zo heerlijk rustig en mooi.

Maar wie weet hoe saai die rust nog gaat worden. Ik ben heel benieuwd hoe dat is, na dagen lopen in de rust en ruimte.

Volgende: Nederlandse fans

Allemaal in Zweden

Zo, we zijn in Zweden. Ik was van plan om op de boot nog wat te bloggen maar dat lukte niet, er was geen verbinding. En met ons is ook Ria gearriveerd in Zweden. Ze was zelfs al veel eerder op de boot gisteren dan wie dan ook. Het is weliswaar nog niet helemaal goed met haar, maar het lijkt allemaal toch een stuk beter. Er was enorm veel en goed eten gisteren op de boot, dus ze heeft goed aan kunnen sterken.

De eerste lopers zijn intussen alweer binnen na een heel natte etappe. Hebben we de hele tocht nog amper last gehad van regen, hier in Zweden is dat wel even wat anders. Bij de post vanochtend hebben we staan blauwbekken van de kou, en het regende voortdurend. Nu schijnt wel af en toe de zon, en dan is het meteen heerlijk weer.

We hebben een luxe verblijf vannacht, weer gewone kamers met bedden. En in een heel mooie omgeving, met bossen en een groot meer. Maar je ziet aan de wolken wel, dat het zo weer kan gaan regenen.

Met Theo ging het de laatste keer dat ik hem zag wel redelijk, hoewel hij de meeste tijd wandelt. Maar zien hoe het verder gaat.Ik ben nu op weg om te zien of ik hem nog ergens kan vinden.

Omdat Ria bij mij in de auto zat vandaag, was ik na mijn post eerst naar de finish gereden. Vandaar dat ik ons nieuwe verblijf al heb gezien. Nu sta ik op een bospaadje omdat ik toch even wilde laten weten dat we allemaal in Zweden zijn gearriveerd.

Volgende: Rust en ruimte

Even afwachten

Het hangt er nog even om of we op de boot naar Zweden stappen morgen. Een paar dagen geleden kreeg Theo weer last van zijn been. Niet zijn scheenbeen dit keer, maar zijn bovenbeen. Op zich was er nog wel mee te lopen, maar net zoals vorige keer werd zijn tempo te langzaam. En gisteren was het zo laag, dat hij te laat dreigde te komen bij de verzorgingsposten.

En om dat te voorkomen is hij die etappe uitgestapt. Het is nog wat anders dat ze bij de verzorgingsposten moeten wachten op iemand die een keer een slechte dag heeft, maar nog wel in de race zit. Maar we wilden in geen geval dat nog iemand op hem moest wachten, dus is hij uitgestapt. En in Trittau aangekomen hadden we eigenlijk al min of meer besloten dat we naar huis zouden gaan, omdat hij niet weer een paar dagen wilde stoppen.

Maar gaandeweg de dag ging het weer beter met zijn been en kon hij weer beter vooruitkomen. Daarom besloten we het nog even af te wachten en in elk geval de nacht nog te slapen daar. Vanochtend leek het een stuk beter te gaan en is hij weer gestart. Hij wilde zo veel mogelijk wandelen vandaag, en omdat het een heel korte etappe is, is dat misschien wel te doen en nog op tijd binnen te komen.

Ik zag hem zojuist en hij keek een heel stuk vrolijker dan gisteren bij mijn post. Dus ik ben heel erg benieuwd hoe het verder gaat.

Volgende: Allemaal in Zweden

Spraakverwarring

Gisteren en vandaag was het Hollandse dag bij ons. Omdat Jan vandaag jarig is, was een hele delegatie afgereisd om hem te feliciteren en aan te moedigen, compleet met spandoek.

Een andere groep Nederlanders was de vriendengroep van de zoon van Cor. Zijn zoon, die de tocht in 2003 helemaal meegefietst had met zijn vader, was hier in de buurt op vakantie met een hele groep vrienden en dus kwamen ze natuurlijk Cor ook even aanmoedigen.

En allemaal kwamen ze op de verzorgingsposten voorbij, waar het een gezellige drukte was. Heel leuk om weer eens wat Nederlands te horen praten. Natuurlijk hoor ik dat toch wel wat, maar het overgrote deel van de dag hoor ik toch Duits, Frans of Engels praten. Met daarnaast nog wat Noors, Zweeds en Japans.

En zelf heb ik het gevoel dat ik er een mengelmoesje van maak momenteel. En bij de verzorgingsposten, in de hectiek, geeft het ook wel eens wat verwarring. Van de week zeiden een paar mensen tegelijkertijd iets en ik vroeg ‘wie’ omdat ik niet gehoord had welke loper er aan kwam.

Maar Nicole, uit Frankrijk, dacht dat ik ‘ja’ als antwoord gaf op een vraag die ze net had gesteld. En Veronica, uit Duitsland, wilde me uit gaan leggen hoe ik iets moest doen, omdat ze dacht dat ik vroeg ‘hoe’ ik dat moest doen.

En ik merk dat, als ik iets wil gaan zeggen, ik vaak over mijn eigen tong struikel. Vooral met Duits zeg ik vaak tussendoor maar een keer ‘blah’.

Daarnaast is er dan ook nog een Duitser die redelijk Nederlands spreekt. Nou, spreken is misschien te veel gezegd, maar hij verstaat het heel goed. Dat is Theo Huhnholt die 2 dagen geleden is uitgestapt.

Wat overigens heel jammer was, want hij stond er erg goed voor. Maar hij had last van een blessure en na een paar dagen met veel pijn te hebben gelopen, besloot hij toch te stoppen. En was zelfs van plan om ook meteen naar huis te gaan.

Maar op zulke momenten merk je toch hoe ongelofelijk iedereen met elkaar is begaan. Mede om de vele mensen die hun medeleven hadden laten blijken, besloot hij nog te blijven in de hoop dat het na een paar dagen weer wat beter ging, en hij als etappeloper toch nog mee naar de Noordkaap kan.

Hij zei dat hij dan nu maar een paar dagen rust zou nemen, een soort vakantie zou het dan worden. Omdat ik wel vaker Nederlands tegen hem spreek (hij zegt meestal, praat maar Nederlands, misschien omdat hij Nederlands leuk vind, of misschien omdat mijn Duits toch onverstaanbaar is) zei ik dat ik dat heel slim vond.

Maar omdat ‘schlimm’ in het Duits ‘erg’ betekent, keek hij me nogal wazig aan, en vroeg zich af waarom ik het erg vond dat hij vakantie zou houden.

Wat trouwens ook lastig is, zijn de cultuurverschillen. Met allemaal natuurlijk, maar met name met de Japanners is dat soms even schakelen. Je merkt aan alles dat ze eigenlijk veel te snel overal ‘ja’ op zeggen, als je ze iets vraagt. Vaak ook zonder dat ze je begrepen hebben.

Volgende: Even afwachten