Topontbijt

Gisteren was het behoorlijk stressen bij de post. We kwamen ruim op tijd aan en bleven nog even in de auto. Veronica om even haar ogen dicht te doen en ik om nog even te computeren. Theo ging wandelen naar de volgende post.

Plotseling kwamen de twee fietsters, Anneke en Harmien bij de auto, zagen ons zitten en zeiden dat de eerste er al aan kwam. Drie kwartier eerder dan wij hadden doorgekregen. Dat was even paniek en chaos.

Maar met z’n allen was alles toch snel in orde en het gevolg was dat we heel snel klaar waren die dag.

We reden naar post 4 en daar was Theo die vrij goed gewandeld had. Het was heel steil geweest, maar verschrikkelijk mooi.

Toen we aankwamen bij de finish was Rainer al weer bijna binnen. We zouden overnachten in een school, maar er was erg weinig ruimte. Daarom besloten we om te overnachten in een pension.

Dus heerlijk geslapen vannacht, in een echt bed. En even heerlijk om de douche en toilet niet te hoeven delen. Zeker in het vorige verblijf was de toilet een ramp.

De hal was heel luxe maar er was maar 1 damestoilet (en gelukkig naderhand nog een invalide toilet). Maar je kan je voorstellen hoe dat gaat met zoveel mensen. Heel lang wachten soms en als er dan een vrij was, was het verblijf als zodanig ook niet al te aangenaam.

Vanochtend was het ontbijt in etappen. Omdat ook dat verblijf erg klein was moesten we om de beurt eten. Dus eerst de groep van 6 uur, en daarna de snelle groep en de verzorgers die niet op een vroege post stonden.

Maar dat was mooi een gelegenheid om eens foto’s te maken, zonder al te veel hectiek. Vandaar deze van de 2 toplopers, Rene (l) en Rainer (r). Met in het midden Angela de partner van Rene die net zo gedreven is als hij.

Volgende: Room with a view