Emoties van een ultraloper

May 4, 2009

p5030444Het is tijd om te ontbijten, wat we vandaag doen in de sporthal, maar er staat een enorme rij op dit moment. Dus gaat Theo nog maar eerst scheren en tanden poetsen. En ga ik dus maar even de foto’s op de computer zetten.

Deze is van Cor Westhuis toen hij aan kwam lopen bij onze post gisteren. Die Cor gaat goed geloof ik (vraag mij niet naar standen of het klassement, meestal heb ik geen idee). Hij is meestal al op grote afstand te herkennen aan zijn oranje hemd en trouwens ook aan zijn loop. Echt geweldig hoe die gaat. Hij heeft als enige Nederlander de loop ook al gedaan in 2003. En uitgelopen.

Toen was de race van Lissabon naar Moskou en werd gewonnen door Robert die nu ook weer meeloopt.

Verder blijkt dat een van de kleine Japanse vrouwen (ik weet zo haar naam niet) toen ook meeliep maar een van de eerste dagen uitgleed in de douche en haar heup brak. En toch nog een tijdje probeerde door te lopen. Althans als ik het goed begrepen heb van haar zoon die ook de hele reis meegaat om zijn moeder te begeleiden.

De Japanners vormen trouwens een vrij hechte club en hoewel de meesten amper Engels spreken zijn ze meestal heel vriendelijk, vooral bij de posten.

Wie ook een vrij hechte groep vormen zijn de Fransen. De meesten spreken ook geen of amper Engels, dus dat zal ook wel een van de redenen zijn. Maar daarnaast hebben ze ook een bijzondere band, wat vanochtend (het is intussen middag hier) overduidelijk bleek.

We stonden op post twee, toen een van de Franse lopers aan kwam rijden met een verzorger. Wat betekent dat hij is uitgestapt. Hij liep dagenlang samen met twee andere Fransen, maar had de laatste dagen last van een blessure. En kwam elke keer ongeveer als laatste binnen. Hij was vanochtend toch nog gestart, maar stapte dus uit na de eerste post.

Toen hij even bij onze post stond, kwamen die andere twee Fransen aan en zagen dat hij was uitgestapt. Dat was werkelijk heel erg emotioneel. Ze omhelsden elkaar en niemand kon zijn tranen bedwingen. Ook wij moesten allemaal even slikken.

Nu komen Jenni, Ubel en nog een Duitser binnen. Wij zitten lekker buiten aan het water, bij de finish. Theo heeft even een stukje gewandeld, van de laatste post naar de finish en het ging wel redelijk.

Volgende: De Noordkaap

2 Responses to “Emoties van een ultraloper”

  1. Jim Says:

    Als je wil zal ik je standen van de overige Nederlanders doorgeven. Misschien wel zo prettig om te weten.
    En dan die Fransen… Ik kan het me nog herinneren van Antibes. Wat kunnen die ook genieten van het eten! Maar ze hebben nog nooit van een andere taal gehoord.
    Was de weersvoorspelling daar net zo … als hier? Regen voorspeld maar nog geen drup gezien… Moet ik nog zelf sproeien!

  2. Lieke Says:

    Mooie omgeving daar zeg!! Fijn dat papa weer een stuk heeft kunnen wandelen, hopelijk kan hij het zo weer een beetje opbouwen! Wij hebben vandaag ons balkon heel gezellig gemaakt, ziet er heel leuk uit! En we hebben trouwens ook 2 nieuwe stoelen in de huiskamer, nu is eindelijk die oude witte bank eruit!

    Liefs xx


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s