Dag voor dag

June 13, 2009

P6120041Gisteren heeft Theo voor het eerst weer gelopen. En dat viel niet mee. Na het lopen kon hij gelukkig nog net even op zijn gemak douchen voordat we konden gaan eten. En toen meteen slapen. Volgens mij had hij ook flinke koorts, hij had het ijskoud en voelde heel erg warm aan.

Maar nu, na heel goed geslapen te hebben, was hij toch fit genoeg om weer te starten. Met allerlei dreigende ongemakken weliswaar (scheenbeen, rug) maar hopelijk accepteert zijn lichaam dat hij toch nog negen dagen wil lopen.

Soms is het ook gewoon helemaal afgelopen. Dat hebben we al een aantal malen gezien en gisteren was weer zo’n voorbeeld. Twee zijn er uit de race, Mike uit Duitsland en Fabrice uit Frankrijk. Alletwee hebben ze dagenlang, Mike zelfs wekenlang, met veel pijn gelopen. Maar gisteren kon het echt niet meer en is Mike uitgestapt.

Fabrice is niet gestart omdat hij naar het ziekenhuis moest. Hij had een ontsteking aan zijn hand. Hoe dat kwam weet ik niet, door een insect of door de manier waarop hij altijd zijn drinkflessen vasthoudt tijdens het lopen of nog een andere oorzaak, maar het was zo ernstig dat ze hem hebben moeten opereren en hij moet zeker een dag of drie in het ziekenhuis blijven.

Heel opvallend vond ik wel het verschil in loopstijl tussen hun beiden. Mike heeft heel erg veel gewandeld, maar op een of andere manier leek hem dat makkelijk af te gaan (wat niet zo was natuurlijk want hij had heel veel pijn), hij ging zeker zo snel als anderen die ‘hard liepen’.

Maar bij Fabrice zag het er altijd uit alsof hij enorm moest vechten om vooruit te komen. Alsof elke stap een strijd was om vooruit te komen. Zeker de laatste week toen hij allerlei blessures had, waaronder zijn rug als ik het goed heb. De laatste dagen leek het weer iets beter te gaan maar nu is het dus toch afgelopen.

Met de Nederlanders die nog in de race zijn, Theo K, Ubel en Jan, gaat het redelijk. Het is echt zo ontzettend te hopen dat ze het volhouden en zoals het er nu op dit moment naar uitziet lijkt toch wel het geval. Maar je weet maar nooit, dat hebben we nu al wel vaak genoeg gezien.

Maar goed, dat is ook wel de instelling van alle drie. Dag voor dag maar zien hoe het gaat.

Volgende: Eigen tempo

3 Responses to “Dag voor dag”

  1. Jim Says:

    Ik denk ook dat het mentaal moeilijk gaat worden. Wetende dat je “bijna” bij de finish bent en een lichaam dat zo protesteert. Het is niet meer tegen je eigen grenzen lopen maar er ver overheen. Tussen de oren zal het knopje niet meer automatisch overgaan maar zal het lichaam het opeens gaan begeven. Het is maar goed dat er daarom ook medische begeleiding bij is. Ik denk dat de laatste week de moeilijkste gaat worden. Ik hoop wel dat onze laatste 3 NL-ers niet voor niets zo ver gekomen zijn.
    Ook voor Theo hoop ik dat het blijft gaan, maar nogmaals,als het echt niet gaat, zorg dan dat je wel die laatste Etappe doet,voor het “finish”-gevoel en de finish-foto voor op je palmares…

  2. Lieke Says:

    Rustig aan het lieve papa! Je kunt het, nog maar 8 dagen te gaan!!

    Liefs xx

  3. Marjosé Says:

    Hoi Theo, nog even volhouden. Ik hoop dat je de laatste dagen goed mee kunt lopen. Maar je gezondheid gaat natuurlijk voor alles.

    Annemieke, ik hoop dat je oog weer de normale omvang heeft. Ook jou wens ik een mooie laatste week in de race toe.

    groet Marjosé


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s