Eigen tempo

June 14, 2009

P5120092

Als je zo, dag in dag uit, de lopers voorbij rijdt, valt op dat ze vaak alleen lopen en, meer belangrijk nog, hun eigen tempo bepalen en vasthouden of bijstellen waar nodig. Volgens mij is dat voor sommigen ook essentieel om dit soort lopen te kunnen doen.

Maar dat neemt niet weg dat er ook lopers zijn die vaak wel, bewust of niet, bij elkaar in de buurt blijven. Met soms als enige reden dat ze toevallig hetzelfde tempo hebben. Maar er zijn ook andere redenen.

Twee die altijd samen lopen zijn de Zweden Andreas en Matthias. Wat ik begrepen heb is dat ze meedoen aan een soort van experiment. Beiden zitten blijkbaar in het leger en doen alles samen. Ze lopen altijd achter elkaar, drinken dezelfde drankjes, dragen dezelfde kleding en staan zelfs tegelijk te plassen. Ze worden ook wel de Zwedenexpress genoemd. En toen Andreas lange tijd met een blessure liep en veel moest wandelen, deed Matthias dat ook en liep dan vooruit naar de posten om alvast hun drankjes te maken.

Wie ook altijd bij elkaar in buurt lopen, zijn Elke en Marcel. Zij hebben een relatie, zijn samen aan de race begonnen en slapen nooit in de hal maar in een gehuurde camper, die overdag gereden wordt door Dietrich, een van de ‘betreuers’ die er mee naar een post rijdt en daarna weer naar de finish.

Ook altijd lopen de twee Fransen Roger en Alain samen. In het begin van de race liepen ze met z’n drieeen, toen was Christoph er nog bij. Maar die was, ongeveer in dezelfde tijd als Theo, uitgestapt met een blessure. En sindsdien lopen ze met z’n tweeen, ook toen Christoph weer mee ging lopen. Die is toen zijn eigen tempo gaan lopen. Of hij heeft een tijdje met Fabrice meegelopen toen die het moeilijk had. Een paar dagen geleden heeft hij weer een keer met Roger en Alain meegelopen, maar aan zijn gezicht te zien was hem dat te snel. Christoph lacht altijd, maar die dag had hij niet veel te missen. Maar lopen de Zweden afwisselend voorop, bij de twee Fransen is het altijd Roger die voorop loopt en Alain daarachter.

Dan zijn er ook nog die door de tijd uitgevonden hebben dat ze steun aan elkaar hebben. Dan weer loopt er één een tijdje voor, goed in de gaten gehouden door de ander. Dan weer loopt de ander voor en bepaalt een beetje het tempo. En bij de posten komen ze elkaar dan weer tegen en wachten soms op elkaar. Klaus en Joachim lijken dat zo te doen en Theo K en Heike. En soms een aantal van de Japanners.

Maar de twee Japanse vrouwen die meestal zo’n beetje als laatste binnenkomen, lijken eerder in een competitie te zijn verwikkeld. Dan weer loopt de één een paar dagen achteraan, dan weer de ander. En als ze bij een post komen proberen ze soms snel weg te zijn voor de ander komt. Maar niet altijd, ze proberen voor alles gewoon alleen constant binnen de tijd bij een post te zijn en vaak precies binnen de tijd te finishen.

Maar ook is de achterhoede (met name de twee kleine Japanse loopsters) graadmeter voor de geblesseerde lopers, die noodgedwongen een tijdje achterin moeten lopen. Een soort van houvast, zodat ze weten dat ze in elk geval nog ongeveer binnen de tijd lopen. En sommigen lukt het dan later, om weer op hun ‘eigen’ plaats te komen lopen. Maar voor anderen, die niet voldoende herstellen, is het achterin lopen helaas soms het begin van het einde.

Volgende: Schoenen en sokken

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s