Even pauze
Zo, we zijn onderweg. De verbinding werkt, in de auto, in het restaurant en dat allemaal in Duitsland.
Geweldig!
Nou ja, niet te hard juichen, maar so far so good.
Ik ga meteen maar even proberen of ik ook een foto kan uploaden. Van Theo die in een heerlijke stoel aan de koffie zit.
De auto zit helemaal volgestouwd, dat wordt nog wat om iets terug te vinden.

Zonder eten naar bed
Gisteren hebben we zo’n 800 km gereden, van Baden Baden in Duitsland via Zwitserland naar Italie. We hebben overnacht in Bellaria. Op een camping was daar een appartementje, met veel handdoeken dus we konden heerlijk uitgebreid douchen.

Met klein keukentje ook en een winkel dus we konden lekker ontbijten. Was ook wel nodig want gisteravond hebben we niet meer gegeten.

We waren van plan te gaan eten in het restaurant hier, maar ze accepteerden geen creditcard. En we hadden niet veel cash meer. Dus dat was balen en hebben we maar wat chocola en koekjes gegeten.

Maar nu zijn we weer onderweg en zullen vanmiddag wel in Bari aankomen.

Nog wat foto’s van onderweg hier

Haperende MRI scan
Zo, de eerste nacht slapen in een sporthal zit erop. Dat viel niet tegen! Het viel reuze mee met de herrie, eigenlijk helemaal niet, en het slapen op zo’n matje ging ook heel goed. En plaats genoeg want iedereen is er nog niet.

Al heel wat bekende gezichten gezien, meteen toen we aankwamen zagen we Ria Buiten en haar vriend. En ook Cor Westhuis was er al met zijn gezin. Verder nogal wat mensen uit Duitsland van de organisatie en al redelijk veel Japanners.

Toch maar goed dat ik nog een verdeelstekker had meegenomen. Er was meteen een run op de vrije plaatsen!

De scan gisteren was niet gelukt, het apparaat werkte niet. Ik ben benieuwd hoe dat vandaag gaat want bijna iedereen moet er nog in, dat wordt nog wat.

Nou, ik hoor net dat er een koffie automaat is. Mooi zo, ga ik lekker even koffie halen!

Geweldige pizzeria
Vanavond hebben we heerlijk gegeten. Op aanraden van een Italiaanse tolk die in Italie met ons mee zal reizen kwamen we terecht bij een goede pizzeria. Het was even zoeken maar dan heb je ook wat. Een heel mooi gebouw en heel gezellig ingericht. Samen met Jan Nabuurs en Theo Kuijpers waren we daar naar toe gegaan.

En er waren nog meer mensen van de groep aanwezig. Een aantal Duitsers en later kwam ook de familie Westhuis nog. Die waren wat later omdat Cor een ongelukje had gehad met zijn tanden. Maar dat is nu weer helemaal in orde, ook dankzij de Italiaanse reddende engel.

Maar de pizza’s smaakten heel goed, evenals de wijn. Heerlijk!

Theo had natuurlijk geen pizza, maar hij had nu risotto met zalm. Op aanraden trouwens van Vincent Schoenmakers. Die mailde vandaag dat Theo maar eens vis moest eten. Dat zou goed zijn in de voorbereiding voor de loop. Nou, dat heeft hij dus gedaan, en het was goed bevallen.

Verder is het aardig vol intussen in de sporthal. Maar de sfeer is vooralsnog heel erg goed. Hopelijk blijft het zo, als ze gaan afzien vanaf zondag.

In optocht door Bari
Vandaag was er een officiele ontvangst in het gemeentehuis. Wij allemaal in rood en witte shirts onderweg naar het gemeentehuis van Bari. Dat was zo’n 3 km lopen dus het leek wel een supportersgroep van PSV op weg naar het stadion.

Daar werden we ontvangen in een prachtige zaal waar we werden toegesproken door de burgemeester of zo. En daarna weer in optocht (ze zeiden 150 m maar hopelijk hebben ze niet op dezelfde manier de tocht naar de Noordkaap gemeten) naar de champagne en hapjes.

Vanmiddag zou er nog een briefing zijn om nog wat dingen door te nemen. En vanavond gaan we met z’n allen eten.

De meesten zijn intussen al in de MRI scan geweest en Theo is zo’n beetje de laatste. Die gaat vanavond om 10 uur nog. Verder hebben ze allemaal enorme lijsten in moeten vullen met de meest uiteenlopende vragen.

Het weer hier is trouwens echt geweldig. Niet te warm,  niet te koud. Heerlijk!

Eerste dag zit erop
Eerst maar even de namen van de Nederlandse deelnemers aan de TransEurope FootRace 2009 zoals het officieel heet. Van links naar rechts zijn dat Cor Westhuis, Theo Kuijpers, Theo Cloosterman, Jennie de Groot, Ubel Dijk, Ria Buiten en Jan Nabuurs.

Deze foto was net voor de start. Die was om 9 uur en gelukkig was het toen gestopt met regenen. Toen we vanochtend werden gewekt leek het een behoorlijk regenachtige dag te worden. Maar dat viel gelukkig alles mee en al met al was het goed loopweer vandaag.

De finish vandaag was in Barletta en de eerste loper Rene Strosny (4:38) was bijna dubbel zo snel als de laatste loper, Theo C natuurlijk (8:02). Bij de vrouwen was er niet 1 winnaar, maar 3. Die kwamen met drieeen hand in hand over de finish, en één van hen was natuurlijk Ria!

Het was een mooie tocht. Dwars door typisch Italiaanse dorpjes. Met viskramen, een basiliek met gezang op zondag, markten, veel verkeer en smalle steegjes waar de buurvrouwen op hun balkon aan de overkant van de straat druk met elkaar communiceerden.

En onderweg veel vragen van mensen wat er nu eigenlijk gaande was met al die lopers en verzorgingsposten onderweg. Dus wij dat proberen duidelijk te maken in ons beste Italiaans (niet dus). Maar morgen zullen we bij dat soort vragen een foldertje geven, misschien dat dan makkelijker duidelijk te maken is wat voor een ongelofelijk avontuur dit is!

Al niet meer laatste
De tweede etappe zit erop. Het ging heel erg goed, hoewel het een langere afstand was dan gisteren. Hoewel lang, gemiddeld eigenlijk. Het was 69 km en de gemiddelde afstand is 70 km, dus ik zou zeggen wen er maar vast aan!

Maar hoewel het lopen goed ging, was de weg niet makkelijk. Heel druk met verkeer. Smalle straten, hard rijdende auto’s en zelfs inhalende vrachtwagens. Maar alles is gelukkig goed gegaan. En iedereen is goed aangekomen.

Het was weer dezelfde winnaar als gisteren. Ongelofelijk hoe snel die binnen was. Ik weet nog steeds niet precies de tijd (vergeet ik elke keer) maar zelfs de fietsers hadden moeite om hem bij te houden.

Theo was vandaag niet als laatste. Nog 2 waren achter hem, en hij kwam over de finish tegelijkertijd met Theo Kuijpers. Beiden met een heerlijk ijsje wat ze hadden gekocht onderweg. Het is tenslotte vakantie hé.

Verder hebben we vandaag weer een mooie sporthal als onderkomen. Morgen wordt het anders, dan gaan we kamperen. En dat niet alleen, we gaan blijkbaar ook in de buitenlucht eten morgenavond en ontbijten op woensdagochtend. Nou, maar hopen dat het niet regent dan. Want het lijkt me niet al te geweldig om te ontbijten om 6 uur in het donker in de regen.

Maar vandaag was het in elk geval prachtig weer. Heerlijke zon, maar niet te warm. Geweldig loopweer! Tenminste vanmiddag, want vanochtend was het bewolkt en regende het af en toe een beetje.

Morgen gaan we naar een ander plaatsje als eerst bekend was. Ben nu de naam even kwijt, maar de afstand is ook langer. Ik dacht iets van 72 km.

Ik zit nu trouwens in een soort van eetzaal, lekker alleen, met veel licht en ik heb tenminste weer een stopcontact. Dat is af en toe lastiger dan de internetverbinding. Want die is echt geweldig goed. En dat schijnt bijzonder te zijn, want anderen hebben geen of heel slechte internetverbinding.

Dat betekent dus ook dat ik vaak of geen netstroom heb, of dat anderen even mijn computer gebruiken voor de internet verbinding. En dat ik amper meer kan doen dan af en toe iets twitteren en ’s avonds als iedereen slaapt snel iets op de blog kan zetten.

Maar nu valt mijn verbinding ook elke keer weg. Zal maar gauw deze verzenden. Met foto weliswaar, van Theo en Theo.

Huis aan zee
Het was een hectische dag vandaag. Dacht ik gisteren dat het druk verkeer was, vandaag was nog veel erger. Voor mijn gevoel liepen ze op een autosnelweg. En de meeste verzorgingsposten waren ook aan die drukke wegen.

Wij hadden gelukkig een iets ruimere plaats vandaag. Was ook wel nodig want het was een drukte van jewelste. Veel verkeer, mensen die stopten om te vragen wat er gaande was, mensen om te helpen en lopers natuurlijk. Die waren boven verwachting snel bij de derde post (waar ik tot nu toe elke keer sta, is op zo’n 27 km) want het gaat wel goed allemaal tot nu toe.

Maar er waren wel problemen met de politie. Die vinden het denk ik ook allemaal wat raar. Meestal zijn ze heel behulpzaam en toegeeflijk, maar vandaag was er een die nogal moeilijk deed en zelfs dreigde om alles stop te zetten. De lopers moesten plotseling aan de andere kant van de weg gaan lopen en er moest iemand bij blijven met het oversteken. Dat deden Anneke en Harmien, twee fietsers die de hele tocht meefietsen met Jennie de Groot en Cor Westhuis.

En na die zware tocht langs die drukke wegen moesten ze ook nog onder een tunnel door met een enorme hoeveelheid water. Het was gelukkig niet meer zo ver na de finish, maar ze kwamen uiteindelijk allemaal aan met heel natte voeten. Sommigen hadden zelf de schoenen uitgetrokken en waren op sokken door het water gegaan.

Maar uiteindelijk kwam toch iedereen op de plaats van bestemming aan. Een plaats van bestemming die de moeite toch wel waard is. Een camping aan zee waar we eigenlijk in de tent zouden moeten slapen. Maar aangezien het nogal hard waaide had Ingo (de organisator) besloten dat we allemaal een huisje kregen.

Dus vanavond slapen we, in plaats van met zo’n honderd mensen in een hal, met zes mensen in een super de luxe huisje. Met douche, bidet, toilet, voldoende warm water, keukentje met koelkast en gasfornuis (niet dat we dat gebruiken maar toch leuk om te hebben), kasten, kapstok, stoelen, tafel, echte bedden en bovenal een eigen stopcontact. Wat een luxe!

Alleen is nu de internetverbinding wat trager, maar ja, je kunt ook niet alles hebben. Een overdekte eetgelegenheid bijvoorbeeld. Die was er dus ook niet en we moesten dus buiten zitten tijdens het eten. Maar wel met prachtig uitzicht op het water. Want hoewel buiten zitten niet echt aangenaam was met die enorme wind, was het uitzicht op de golven dat wel. Prachtig!

Theo kwam al weer niet als laatste binnen, er waren er nog wel zo’n 6 na hem geloof ik. Nu ligt hij al weer een tijdje te slapen evenals Peter, een Duitser die de hele weg aflegt op een step. De andere man die ook op de kamer slaapt is nog wat gaan drinken. Ik ben zijn naam kwijt, maar het is iemand uit Beieren die geweldig goed Italiaans spreekt, wat echt al heel vaak van pas is gekomen. Hij staat meestal bij ons op de verzorgingspost, dus dat is wel handig als we weer worden aangesproken, zelf iets moeten vragen of als er problemen zijn.

Dus ik zit hier weer in alle rust in het donker op de slaapkamer te typen, berichten te lezen en te proberen foto’s te uploaden. Wat echt een eeuwigheid duurt. Maar het is nu gelukt om een foto te uploaden van de golven, die ik maakte na het eten.

Even een foto van gisteren
Alleen maar even een foto van gisteren (die had ik gisteren al ge-upload) want ik heb niet echt tijd om te bloggen. Was een heel bijzondere verjaardag. Theo had op bier getracteerd en het werd nog heel gezellig. En dat was nog niet alle alcohol want ’s avonds kregen we ook nog volop wijn bij het eten.

En nu eens een keer geen pasta maar gebakken aardappelen met worst! Een geweldig verjaardagsmaal dus.

Maar ik heb geen netstroom want we slapen in de tent vannacht. Er is veel te weinig plaats in een snel leeggemaakt restaurant.

Als ik het goed heb staan we op een camping waar veel aardbevingslachtoffers verblijven. Blijkbaar is het daar niet zo ver vanaf.

Vandaag was een goede loop, niet te lang, mooie uitzichten en geweldig weer. En het gaat heel goed, in elk geval met de Nederlanders voor zover ik heb begrepen.

Misschien dat ik morgen meer tijd heb om te schrijven en te lezen. Namens Theo in elk geval iedereen keibedankt voor alle gelukwensen!

Finish onder de palmen
Hier een foto van gisteren, een finish onder de palmen. Dit is bij de camping waar we in de tent hebben geslapen. Wat overigens heel goed ging. De meesten sliepen in een snel omgebouwd restaurant. Maar dat was te krap voor iedereen, dus hebben wij de tent gebruikt. Die stond lekker naast de auto, dus dat was makkelijk met de spullen.

Het gaat heel goed tot nu toe. Gisteren en vandaag waren de etappes vrij kort, allebei rond de 50 km. Maar morgen worden ze weer langer. Dus Theo wil zijn tempo toch maar iets terug gaan brengen blijkbaar. Het gaat blijkbaar iets te goed. Nou, dat blijkt ook al te kunnen dan.

Maar hij zal wel gelijk hebben. Het is tenslotte nog lang tot de Noordkaap.

Maar ik moet al weer stoppen want de stroom is alweer bijna op. Toch maar eens zoeken of ik nog wat kan vinden. Jammer dat ik zelf moet rijden anders kon ik vaker in de auto internetten. Maar van de andere kant is het wel heerlijk om af en toe alleen te zijn. En in de auto is de gelegenheid daarvoor, lekker met de muziek keihard aan.

Aan tafel
Yeah, mijn computer is weer opgeladen, kan ik weer even wat doen. Eerst wat foto’s uploaden. Deze zijn van het eten gisteravond. We hadden een soort van buffet met risotto, hachee, noedels, gebakken en gevulde tomaat en witte wijn en rose.

We zaten aan tafel met Ria Buiten, haar vriend de Noor Trond Sjavik, Theo Kuijpers, de Fin Janne Kankaasyrja, de Japanse Hiroko Okiyama (als ik het goed heb), Jan Nabuurs, Cor Westhuis en zijn vrouw Harmien.

En op de lege stoel hangt de jas die ik de afgelopen dagen meest aanheb. Alle ‘betreuers’ hebben zo’n jas en die heb ik meestal op de verzorgingspost aan.

Gisteravond was er nog een MRI scan gemaakt (voor het officiele onderzoek) maar er is nog geen verschil te zien aan zijn benen. En ze zijn inderdaad ook nog niet opgezet. Valt erg mee.

Hectische 24 uur
Zo, ik heb even tijd en een opgeladen computer. Wat een dag, gisteren en vanochtend! Hoewel gisterenmorgen alles nog goed leek te gaan, zei Theo, toen hij bij mijn post aankwam, dat hij plotseling heel veel last kreeg van zijn rechter bovenbeen.

Toen we bij de volgende post aankwamen (als iedereen door is moeten wij even naar de volgende post om door te geven wie en hoe laat de laatste doorkwam) kwam Theo daar en hij kreeg ook nog last van zijn linker scheenbeen.

Daarna ben ik maar zo’n beetje van post naar post gereden om te zien hoe het ging. Bij de een na laatste zei hij dat het wel zou lukken om op tijd te finishen (de limiet was 10 voor 6 dacht ik) en ben ik doorgereden naar de finish.

De finish was op een camping en daar aangekomen zette ik mijn auto ergens neer vlak bij de ingang. We hadden de keus om te overnachten in een hal, een bungalow (met bijbetaling) of in de tent. Aangezien ik mijn auto op een mooi plekje had staan en de zon scheen, besloot ik ter plekke maar om voor de tent te kiezen.

En om met die zon ook maar wat kleding te wassen. Dus tent opgezet, was in een bak met sop, stoel klaargezet, pilsje erbij en ik dacht lekker in de zon te wachten tot Theo binnen zou komen.

Nou dat liep even anders. Ik had net mijn flesje bier opengemaakt, toen er een Italiaans echtpaar aan kwam rijden. En verschrikkelijk boos tegen me begonnen te schreeuwen. Vooral de vrouw (een heel kleine Italiaanse met een vreselijk schelle stem) maakte me heel duidelijk dat ik weg moest. Niet dat ik er iets van verstond maar 2 dingen werden me duidelijk, ik mocht daar niet staan en het was belachelijk dat ik geen Italiaans kende.

Het enige was ik kon bedenken was kalm te blijven. Er was ook verder niemand in de buurt want omdat ik een plekje had gezocht niet ter van de ingang, stond ik ver van de anderen. Maar uiteindelijk werd me duidelijk dat ik gerust een plaats verder mocht staan, alleen die speciale plaats was bestemd voor een stacaravan of zoiets.

Dus ik begon met het verplaatsen van de auto, de tent en de rest van de spullen. Maar de man had op dat moment blijkbaar ingezien dat ze wel wat overdreven hadden gereageerd. Dus hij wilde me helpen met de spullen te verplaatsen. Maar ik (nog steeds een beetje beduusd) zei in een volkomen onverstaanbaar mengelmoesje van talen, ‘non non es goat whol’.

Weer even later kwam de man nog een praatje maken en ik verstond zoveel als dat het mooi weer was, dat het niet hard waaide en gelukkig niet regende. Daarna zag hij blijkbaar een vriend en ging daar naar toe. Maar dat duurde de vrouw allemaal te lang blijkbaar en ze begon hem hard, schel en breed uitgemeten terug te roepen.

Intussen was het al laat geworden en iedereen was al binnen maar Theo nog niet. Maar iemand zei dat hij zeker binnnen de tijd terug zou zijn. Hoe laat hij precies binnen was weet ik niet maar ik denk rond half 6 terwijl iedereen al ging verzamelen om te gaan eten.

Maar hij moest nog douchen en ik moest (uitgerekend nu) alles nog wassen en drogen. Dus is Theo lekker op de stoel gaan zitten om even bij te komen en ben ik vlug de spullen gaan wassen en te drogen leggen. Douchen lukte ook niet want diegene die de sleutel had was al weg om te eten. Dus zijn we zo maar naar het restaurant gegaan. Hij nog niet gedouched en ik helemaal verhit van de stress.

Het restaurant was (ook weer uitgerekend nu) nog een heel eindje lopen, dus onderweg maar even onzelf een beetje gefatsoeneerd. Daar aangekomen kregen we allerlei eten toegestopt en werd het allemaal nog heel gezellig.

Toen we terugkwamen waren we te moe om nog te douchen en zijn meteen gaan slapen.

De volgende ochtend toen ik wakker werd keek ik hoe laat het was en wat bleek. Kwart over 5! Een uur te laat. Had hij de telefoon als wekker gezet als we niet in een hal slapen. Maar blijkbaar werkt dat alleen door de week en niet in het weekend.

Hij moest nog aankleden, nog eten en om 6 uur starten. Gelukkig ging het wel wat beter met zijn benen. Hij zou beginnen met wandelen en dan maar zien hoe dat zou gaan.

En in die hectiek van gisteren was ook nog duidelijk geworden dat ik voortaan zelf naar een post moest in plaats van meegaan met Veronica en Miquel (weet niet hoe ik zijn naam moet schrijven). Dus vanaf vandaag moet ik op een post met iemand die volgens mij nog niet op een post gestaan heeft en geen woord Engels spreekt. Maar gelukkg heeft ze een grote auto bij en kunnen alle spullen daar in. In mijn auto past zo goed als niets meer bij.

Verder kreeg ik een stapel papieren in mijn handen en weet eigenlijk nog niet goed wat ik er allemaal mee moet. Maar we zien wel.

Ik heb nu mijn auto op de promenade geparkeerd en heb lekker even wat tijd. Nu komt Helmut, die op post 7 moet zijn maar blijkbaar de verkeerde coordinaten had ingebracht, en gaat even kijken waar we ons het beste op kunnen stellen.

Nou, ik zal maar eens wat gaan doen. Ben heel erg benieuwd hoe het met Theo gaat!

Verder als etappeloper
Enorm balen!

Maar ja, het is niet anders. En ik ben wel blij dat hij gestopt is. Zijn linker scheenbeen is ontstoken en hoewel je daar eventueel wel mee door kan lopen, kan dat bij Theo eigenlijk niet.

Blijkbaar kan het als je het tempo terug brengt, maar bij hem is dat onmogelijk omdat zijn basistempo al zo laag is. En omdat de etappes gemiddeld zo lang zijn is dat niet te doen.

Er zijn er meer die scheenbeen problemen hebben, maar aangezien die normaal veel sneller zijn, kunnen ze het tempo behoorlijk terugbrengen en dan nog op tijd binnenkomen. Maar Theo kan dat dus niet en uitstappen was de enige mogelijkheid.

Maar hij is wel van plan door te gaan als het weer gaat. Hij wordt dan gewoon een etappeloper, zoals er elke dag een aantal van meelopen. Maar eerst maar eens een paar dagen rust.

En als proefkonijn dienen. Want de benen van de uitvallers worden meteen gefotografeerd en gescand. Is interessant materiaal voor het wetenschappelijk onderzoek.

De foto die ik ge-upload heb is van de laatse post voor hij uitstapte. Op een heel mooi plekje aan zee.

Fantastisch diner
Gisteren was ik niet ingedeeld bij een post en dat kwam wel goed uit want Theo moest om 1 uur bij de finish zijn om nog een keer een scan te laten maken. Ze willen dan ook zien hoe het been er de volgende dag uitziet. Zelf had hij dit keer geen beelden gezien, maar eergisteren wel. Toen lieten ze zien dat alles wat wit was, ontstoken was.

Toch heel interessant allemaal. Ik heb er ook een keer bijgezeten toen Theo in de scan was en ze bijna alles gescand hadden. Dus ik ken hem nu van binnen en van buiten, letterlijk.

Maar gisteren zat ik buiten in de auto bij de sporthal te wachten, toen Jan naar buiten kwam (die was toen al binnen ongelofelijk hoe snel die gaat) om geschoren te worden door Harmien, de vrouw van Cor, terwijl Trond, de vriend van Ria, er met een grote boog omheen liep. Ik denk dat hij bang was ook onder handen genomen te worden en hij zijn lange haren niet kwijt wil.

Gisteravond werden we heel gastvrij ontvangen in een grote tent naast de sporthal. We kregen echt zo ontzettend veel te eten. Eerst een voorgerecht met kaas, vleeswaren, groenten en brood.

Toen pasta en ravioli wat eigenlijk al genoeg was geweest. Maar daarna kwamen de gebakken aardappelen met worst. En tot slot nog knapperig gebakken lekkernijen. Geen idee wat het was maar het was overheerlijk. En er zijn echt borden vol weggestouwd en wat over was werd meegenomen.

Daarbij dan ook nog meer dan genoeg rode wijn. Elke keer als een kan leeg dreigde te raken werd hij weer gevuld. De koks en serveersters liepen af en aan.

Het was een soort van gelegenheid waar alleenstaande ouderen komen om te eten, en er waren ook heel wat van hen die langs kwamen lopen om te zien wat er eigenlijk aan de hand was met die drukte.

Want een drukte is het elke keer als we ergens zijn. En dan de rust als iedereen weer weg is. Dat merkte ik vanochtend omdat ik een van de laatsten was die wegging. Ik ging nog gauw even naar de wc (de enige normale, de anderen waren van die sta wc’s) en het was ineens zo erg rustig. Omdat ik gisteren als een van de eersten aankwam en vandaag als een van de laatsten wegging was het verloop heel goed te zien. Heel bijzonder.

Maar nu sta ik dus op post 6, ik ben net aangekomen en omdat ik toch te vroeg ben dacht ik gauw even een blogpost te schrijven. Ik kwam Theo en Dietrich, die naar post 7 moeten, nog tegen onderweg bij een benzinestation en hebben we samen een cappuchino gedronken.

En onderweg zo ongeveer alle lopers gezien. En ik krijg met de dag meer bewondering voor ze. Wat een enorme afstanden elke keer, echt ongelofelijk.

Bij post 6
Gisteren had ik verzorgingspost 6, wat betekent dat je daar dan ook zowat de hele dag bent. De eerst loper werd verwacht om 11 uur 20 maar je loopt het risico om verkeerd te rijden, moet alles klaar zetten en de lopers kunnen ook nog eens een goede dag hebben en te vroeg arriveren. Dus Nicole en ik spraken af bij die post om 10 uur.

Ik was te vroeg daar dus kon ik nog lekker wat computeren. Nicole was inderdaad verkeerd gereden, maar was toch nog op tijd daar. We hadden een mooi plekje aan een rustig landweggetje bij een boerderij waar de kippen los rondliepen. Dat plekje was echt een verademing na de enorm drukke wegen waar de lopers de hele dag over hadden gelopen.

De post was op 61,5 km en dan zit er een enorme afstand tussen de eerste en de laatste loper. De eerste loper, Rainer, arriveerde inderdaad om 11.20. Echt ongelofelijk dat hij dat hele eind toen al gelopen had, want de snelle groep start om 7 uur. En dan ook nog te zien hoe hij daar aan komt lopen. Hij hijgt niet eens, drinkt rustig wat cola, eet een paar zoute stengels, laat zijn flesje vullen en gaat weer rustig door.

En dat na meer dan 60 km gelopen te hebben!

En dan moet hij er nog meer dan 20. Wij zetten meestal de afstand van die post met krijt op de grond en ook op hoeveel km de volgende post is. De meeste lopers willen dat wel heel erg graag weten.

De foto is van een andere verzorgingspost een paar dagen geleden. Want op je eigen post heb je echt geen tijd om een foto te maken als er lopers zijn. En zeker niet als het een van de eerdere posten is en er dus meerdere lopers tegelijkertijd zijn.

Maar bij ons gisteren waren er niet veel lopers tegelijkertijd. Er zat elke keer een hele tijd tussen voordat de volgende kwam. En de laatste arriveerde om 4 uur.

Dan moet alles weer ingeladen worden en rijden we naar de volgende post om door te geven hoe laat de laatste loper doorkwam.

Ondanks de lange tijd bij zo’n late verzorgingspost of de stress bij een eerdere, is het wel heel leuk om te doen. En de verschillende lopers te leren kennen. Hoe kalm en relaxed de een is en hoe nerveus en gespannen een ander. Wat ze zoal willen eten en drinken, of ze informatie willen over hoe ver nog en wie er al is geweest en wie nog niet.

En grappig om te zien dat sommigen, die normaal de rust zelf lijken, heel gejaagd op zo’n post aankomen en zich totaal geen rust gunnen. Terwijl anderen uitgebreid de tijd nemen om rustig te eten en te drinken, en sommigen er zelfs even bij gaan zitten.

Wat overigens niet altijd slim is want dan kunnen ze maar moeilijk weer overeind komen.

Lekker in de zon
Hoewel de meeste lopers op bed lagen omdat ze kapot zijn, zijn er enkelen die toch lekker even in de zon gingen zitten. Maar de meesten op deze foto zijn van de organisatie. Helemaal links zit een man, Horst, die niet de hele tocht meegaat, maar zoals ik begrepen heb wereldrecordhouder is van het aantal gelopen marathons. Ik weet zo niet meer hoeveel maar in elk geval meer dan 1200. Hij loopt hier etappes zodat hij weer wat marathons op zijn totaal kan bijschrijven.

Daarnaast op de rug gezien is volgens mij Helmut, ook een loper maar deze tocht gaat hij mee als verzorger en loopt af en toe een etappe. Echt een heel aardige en behulpzame man.

Daarnaast Theo die naast Heike zit. Een Oost Duitse politie agente die de hele tocht wil lopen. Echt een ontzettend leuk mens. Ik versta niet alle Duits maar ik heb al ontzettend met haar moeten lachen.

Daar tussenin maar tegenover is Marianne. Zij is ook van de organisatie.

Diegene die rond gaat met een schaal heet ook Helmut, die is van de dranken (halen we meestal ons bier) en verzorgt de levensmiddelen voor de verzorgingsposten.

Daarnaast is Joachim, na Ingo toch wel één van de belangrijkste personen van de organisatie, want hij heeft de hele route uitgezet en moet nu ook elke dag de pijlen uitzetten. Echt een enorm karwei.

Dan zit daar Heinz die ook de hele tocht wil lopen. Echt een gezelligheids mens en weet altijd te kletsen, ook onder het lopen.

Daarnaast dan Brigitta, de vrouw van Joachim die ook elke dag duizend dingen moet doen en daarnaast ook meestal op een verzorgingspost staat met Marianne.

En op de grond zitten de twee Zweedse deelnemers, Matthias en Andreas. Die lopen elke dag samen, echt exact hetzelfde tempo en vlak achter elkaar. Met ook nog dezelfde kleding aan. Ze spreken wel Engels, maar met elkaar gewoon Zweeds. Leuk taaltje.

Slapen in een sporthal
Deze foto had ik vorige week al gemaakt.  Dan krijg je een idee hoe dat is, met zovelen in één hal. Op de voorgrond zie je twee blauwe slaapzakken, daar sliepen wij.

Maar vannacht is het heel wat luxer. We hebben vloerbedekking, tussenschotten en prive stopcontacten. Het tegenovergestelde van de vorige nacht, want toen lag het echt helemaal vol.

Sommigen gingen er zelfs niet meer bij en die sliepen in een pastorie.

Maar nu dus heel luxe, ik zit nu lekker op mijn eigen stoel, bij mijn eigen slaapmat en mijn eigen stopcontact te computeren. En ik lig vannacht wel 3 meter bij mijn buurman vandaan.

De meesten liggen al op bed en een aantal slaapt al. Eén ervan is Theo.

We hadden het er net nog over tijdens het eten toen iemand zei dat het nieuws bijna begon. Voor de meesten gaat de avond dan beginnen. Maar voor ons betekent dat zo ongeveer bedtijd. Morgen om kwart over 4 gaan de lichten weer aan.

Uitzicht op bergen en finishers
We hadden bedacht dat we beter alvast naar de finish konden rijden vandaag, zodat Theo met zijn been omhoog kon gaan zitten, inplaats van weer de hele dag te gaan staan bij een verzorgingspost.

Dus zijn we alvast naar Pescantina (volgens mij een ander stadje dan op de lijst stond) gereden en daar een plaatsje gezocht waar we de lopers kunnen zien finishen. Is ook wel eens leuk om de eersten te zien binnenkomen.

En tegelijkertijd hebben we al een mooi uitzicht op de bergen. Op de foto is ook nog net de sneeuw te zien op de linker berg.

Omgeven door bergen
Vandaag stonden we (nou ja Theo zat op een stoel met zijn been omhoog) bij post 3.

Het was het mooiste plekje tot nu toe wat we hadden. Zon en schaduw, aan het water en tussen de bergen.

Het was een heel mooie etappe vandaag, de hele tijd tussen de bergen, langs een rivier en de lopers op veel minder drukke wegen en vaak zelfs op een fietspad. Echt prachtige vergezichten.

Het dorpje Nomi, waar we vandaag zijn gearriveerd is omgeven door de bergen, overal waar we uit de ramen kijken in de sporthal zien we de bergen. Echt indrukwekkend.

De burgemeester gaf ook nog een toespraakje na het diner om te zeggen dat hij heel blij was met onze komst en iedereen veel succes wenste.

Morgen worden de bergen iets hoger, ben benieuwd hoe het dan gaat met de lopers. Vooral als je niet gewend bent om in de bergen te lopen lijkt het me toch heel erg zwaar.

Constant alles kwijt
Ik zit nu in de auto met een gedeeltelijk opgeladen computer. Het was alweer bedtijd en ik had pas net een stopcontact gevonden. Maar dat was in de gang naar de wc, en daar kan ik eigenlijk niet gaan zitten.

En in de zaal wil ik ook eigenlijk niet gaan zitten typen als iedereen wil gaan slapen. Dus ben ik maar naar de auto gegaan, lekker met een muziekje.

Maar ik wilde ook wat foto’s op de computer zetten die ik vandaag had gemaakt, maar dat gaat weer niet omdat mijn fototoestel dan weer in de sporthal ligt.

En zo gaat het heel de tijd al. Ik ben constant op zoek naar mijn spullen. Dan denk ik weer oh, dat is een goede plaats om dat neer te leggen. De volgende dag weet ik absoluut niet meer waar ik het neergelegd had. In welke tas, in de auto of in de zaal, ik kan niets meer terugvinden.

En dan moet je weer iets hebben, ligt het onderaan in de tas, ruim je die weer uit en beland er weer iets op een andere plaats. Weer alles kwijt. Ik krijg maar geen systeem gevonden dat werkt.

En als we een keer ergens naar toe gaan met de auto, ben ik net zo’n kloek die de auto niet uit het oog wil verliezen. Ik ben vooral als de dood dat ik mijn computer kwijt raak. Of zoals gisteren toen ik mijn kabel niet meer kon vinden om de computer op te laden. Een ramp!

Maar toch weer gevonden gelukkig. Had ik weer iets gezocht, de tas leeggeladen en die kabel niet teruggedaan. Dus die lag gewoon los in de auto. En gisteren stond de auto een heel eind van de hal af. Hoe vaak we toen wel niet heen en weer zijn gelopen.

Ik had eigenlijk foto’s willen uploaden die ik vanmiddag op de post gemaakt had. Dat was aan een fietspad en ik kon de lopers mooi aan zien komen lopen. Dus heb ik veel foto’s gemaakt. Maar dus nu mijn fototoestel niet bij de hand.

Dan zet ik er maar een foto bij van de start vanmorgen. Die had ik al wel op de computer gezet. En het was me tot nu toe nog niet gelukt om een fatsoenlijke startfoto te maken. De eerste groep start als het nog niet helemaal licht is, dus die zijn meestal te donker.

En als de tweede (de snelle) groep start, ben ik meestal bezig met andere dingen en mis ik de start weer of vergeet mijn fototoestel.

Of kan het weer niet vinden!

Emoties van een ultraloper
Het is tijd om te ontbijten, wat we vandaag doen in de sporthal, maar er staat een enorme rij op dit moment. Dus gaat Theo nog maar eerst scheren en tanden poetsen. En ga ik dus maar even de foto’s op de computer zetten.

Deze is van Cor Westhuis toen hij aan kwam lopen bij onze post gisteren. Die Cor gaat goed geloof ik (vraag mij niet naar standen of het klassement, meestal heb ik geen idee). Hij is meestal al op grote afstand te herkennen aan zijn oranje hemd en trouwens ook aan zijn loop. Echt geweldig hoe die gaat. Hij heeft als enige Nederlander de loop ook al gedaan in 2003. En uitgelopen.

Toen was de race van Lissabon naar Moskou en werd gewonnen door Robert die nu ook weer meeloopt.

Verder blijkt dat een van de kleine Japanse vrouwen (ik weet zo haar naam niet) toen ook meeliep maar een van de eerste dagen uitgleed in de douche en haar heup brak. En toch nog een tijdje probeerde door te lopen. Althans als ik het goed begrepen heb van haar zoon die ook de hele reis meegaat om zijn moeder te begeleiden.

De Japanners vormen trouwens een vrij hechte club en hoewel de meesten amper Engels spreken zijn ze meestal heel vriendelijk, vooral bij de posten.

Wie ook een vrij hechte groep vormen zijn de Fransen. De meesten spreken ook geen of amper Engels, dus dat zal ook wel een van de redenen zijn. Maar daarnaast hebben ze ook een bijzondere band, wat vanochtend (het is intussen middag hier) overduidelijk bleek.

We stonden op post twee, toen een van de Franse lopers aan kwam rijden met een verzorger. Wat betekent dat hij is uitgestapt. Hij liep dagenlang samen met twee andere Fransen, maar had de laatste dagen last van een blessure. En kwam elke keer ongeveer als laatste binnen. Hij was vanochtend toch nog gestart, maar stapte dus uit na de eerste post.

Toen hij even bij onze post stond, kwamen die andere twee Fransen aan en zagen dat hij was uitgestapt. Dat was werkelijk heel erg emotioneel. Ze omhelsden elkaar en niemand kon zijn tranen bedwingen. Ook wij moesten allemaal even slikken.

Nu komen Jenni, Ubel en nog een Duitser binnen. Wij zitten lekker buiten aan het water, bij de finish. Theo heeft even een stukje gewandeld, van de laatste post naar de finish en het ging wel redelijk.

De Noordkaap
Hier moesten we toch maar even een foto van maken. We hoeven eigenlijk niet meer verder te gaan.

Doel was de Noordkaap en die kwamen we onderweg tegen van de ene naar de ander post. En dat met op de achtergrond de bergen en aan de zijkant een voetganger, heel toepasselijk!

We zijn maar even naar binnen gegaan en hebben er een lekkere cappuchino gedronken.

Je merkt trouwens goed dat we in de buurt komen van Oostenrijk. Alles staat ook al in Duits aangegeven en veel meer mensen spreken en verstaan Duits en Engels.

En dat is echt een hele opluchting na al dat Italiaans!

Ciao Italie
Zo, ik heb nog lekker even tijd voordat ik naar mijn post moet rijden. Het is hier echt steenkoud momenteel, met flink wat wind. Ik had te doen met de lopers die veelal in korte broek liepen. Maar het scheelt misschien een beetje dat ze vandaag allemaal een veiligheidsvest aan moesten. Dat is denk ik omdat ze een pas overmoeten. Of misschien heeft het iets te maken met de grensovergang.

Want vandaag gaan we dus van Italie naar Oostenrijk. Gisteren hadden we al min of meer het idee dat we in Oostenrijk waren. Het restaurant zag er nogal Oostenrijks uit en ook de bediening sprak Duits.

We zaten gisteren aan tafel met de Koreaanse Ahn (als ik tenminste zijn naam goed schrijf). Hij is een paar dagen voor Theo uitgestapt, ook met scheenbeen problemen. Een paar dagen geleden had hij weer een keer proberen te lopen, maar heeft toch weer moeten stoppen.

Hij is hier samen met zijn vriendin June, en als ik het goed heb begrepen, kregen ze alles betaald maar dan moeten ze een documentaire maken over de loop. En zo veel mogelijk alles filmen en interviews afnemen.

De eerste tijd heb ik hem alleen maar heel verbeten en gefrustreerd zien kijken (logisch als je meteen al zo’n problemen hebt) maar de laatste dagen lacht hij toch wat meer.

Hij spreekt amper Engels, maar gisteren kon hij wel heel goed zeggen dat Theo geen bier moest drinken. Dat zei hij toen Theo een lekker pilsje had besteld bij het eten. Maar hij maakte zich blijkbaar zorgen over het herstel van Theo’s been (toch bijzonder hoe iedereen hier met elkaar meeleeft) en volgens zijn begrippen is bier funest voor een goed herstel. Dus toen hij Theo aan het bier zag, zei hij lichtelijk paniekerig ‘no beer, no beer’.

Met als gevolg dat Theo zich toch wat schuldig ging voelen, maar toch zijn bier maar op heeft gedronken.

Topontbijt
Gisteren was het behoorlijk stressen bij de post. We kwamen ruim op tijd aan en bleven nog even in de auto. Veronica om even haar ogen dicht te doen en ik om nog even te computeren. Theo ging wandelen naar de volgende post.

Plotseling kwamen de twee fietsters, Anneke en Harmien bij de auto, zagen ons zitten en zeiden dat de eerste er al aan kwam. Drie kwartier eerder dan wij hadden doorgekregen. Dat was even paniek en chaos.

Maar met z’n allen was alles toch snel in orde en het gevolg was dat we heel snel klaar waren die dag.

We reden naar post 4 en daar was Theo die vrij goed gewandeld had. Het was heel steil geweest, maar verschrikkelijk mooi.

Toen we aankwamen bij de finish was Rainer al weer bijna binnen. We zouden overnachten in een school, maar er was erg weinig ruimte. Daarom besloten we om te overnachten in een pension.

Dus heerlijk geslapen vannacht, in een echt bed. En even heerlijk om de douche en toilet niet te hoeven delen. Zeker in het vorige verblijf was de toilet een ramp.

De hal was heel luxe maar er was maar 1 damestoilet (en gelukkig naderhand nog een invalide toilet). Maar je kan je voorstellen hoe dat gaat met zoveel mensen. Heel lang wachten soms en als er dan een vrij was, was het verblijf als zodanig ook niet al te aangenaam.

Vanochtend was het ontbijt in etappen. Omdat ook dat verblijf erg klein was moesten we om de beurt eten. Dus eerst de groep van 6 uur, en daarna de snelle groep en de verzorgers die niet op een vroege post stonden.

Maar dat was mooi een gelegenheid om eens foto’s te maken, zonder al te veel hectiek. Vandaar deze van de 2 toplopers, Rene (l) en Rainer (r). Met in het midden Angela de partner van Rene die net zo gedreven is als hij.

Room with a view
Vanochtend hadden we een post op ongeveer het hoogste punt van de berg waar ze overheen moesten. Het omhoog rijden was al heel lastig, kun je je voorstellen hoe het voor de lopers moest zijn.

De plaats waar we moesten zijn was bij een huis en Veronica vroeg aan de bewoonster (die toevallig net naar buiten kwam) of we onder het afdak van de schuur onze tafel mochten opstellen omdat het lichtjes begon te regenen.

Nadat de vrouw eerst wat argwanend was (wie zou dat niet zijn als zomaar wildvreemden ineens op je grondgebied van alles neer willen zetten) was ze na wat uitleg heel hulpvaardig en zei dat ze toch wegging met haar auto en we de tafel ook wel op mochten stellen bij het huis.

En daar maakten wij zeer dankbaar gebruik van, dat was echt ideaal. Het huis had een soort van overkapping met op een punt een inham. Daar konden we ons mooi opstellen en alles bleef perfect droog.

Toen we alles hadden staan, keken we eens nieuwsgierig naar binnen en zagen we waarom die inham er was. Binnen was dat stuk juist een uitbouw die als het ware in de lucht zweefde. Daar stond dan een soort van Rietveld stoel en zittend daar, op zo’n 1500 m hoog, moet een meer dan magnefiek uitzicht geven.

Onbeschaamd hebben we maar door de raam staan gluren en wat foto’s gemaakt ons voorstellend wat voor een geweldig gevoel dat moet geven om daar te zitten.

Gisteren had Theo geklommen tijdens het wandelen en vandaag wilde hij proberen hoe het dalen ging. Dus hij startte van onze post, waarna het nog even omhoog ging, maar daarna flink ging dalen. Ik zou, als ik klaar was, van post naar post rijden en dan wel zien hoe het ging.

Uiteindelijk is hij helemaal naar de finish gelopen, lopen afgewisseld met wandelen en het ging wel goed. En de uitzichten waren fantastisch, zeker toen de zon weer was gaan schijnen.

Aangezien morgen de laatste echte bergetappe is heeft hij vandaag een startnummer gehaald om morgen weer te starten. Maar zien hoe het dan gaat, de afstand dan is iets van 68 km.

Van start naar finish
Zo, vandaag gestart en gefinished. Een tocht van zo’n 69 km, van het Oostenrijkse Nassereith naar het Duitse plaatsje Seeg. Het ging goed en Theo is helemaal blij, is ook wel te zien op de foto. En ik ben ook helemaal opgelucht want het was toch wel spannend.

Zijn tijd was 10:45. Dus lekker ruim op tijd binnen. Kwam ook goed uit want er zijn hier allerlei festiviteiten omdat de lopers vandaag in Duitsland zijn gearriveerd.

Mensen in typisch Beierse klederdracht, kinderen met vlaggetjes en muzikanten. En volgens mij waren er wat interviews met de Duitse lopers.

Een drukte van belang vandaag bij de finish. Want er zijn ook nogal wat familieleden van lopers die hier in de buurt wonen en op bezoek komen. Dat was gisteren al, wij waren gaan eten in een restaurant in de buurt, omdat er weer noedels op het menu stonden, maar iemand had gezegd dat ze geweldige schnitsels hadden in een nabij restaurant.

En in Oostenrijk zijn geweest zonder een schnitsel voor Theo, dat kon toch niet. Meer lopers hadden dat bedacht en zaten daar te eten met familieleden.

En omdat het de laatste dag was van Theo’s ‘vakantie’ besloten we het er maar eens van te nemen. En zaten lekker buiten op het terras aan het water, schnitsel (Theo) met friet en salade (ik) te eten. Met een heerlijk toetje en koffie na.

Ook een feest trouwens, die koffie want mijn caffeine moet ik de laatste tijd binnenkrijgen met cola. De enige koffie is in de ochtend bij het ontbijt om 5 uur. Verder eigenlijk zelden. Tenzij ik een keer veel tijd heb en zelf ergens op een terras ga zitten.

Maar gisteren was dus een heerlijk (hopelijk) einde van de vakantie en kan nu het afzien weer beginnen. Want daar is hij tenslotte voor gekomen.

En ik zit weer alleen in de auto. Beetje onwerkelijk nog, maar ook wel fantastisch zo die bergen over.

Spannend maar enorm fascinerend.

Paardebloemen
Zo, even tijd.  Ik wil Theo onderweg nog wel een keer vaker zien dan op de post waar ik sta. Dus zoek ik een post op waar hij nog moet komen, maar dat duurt nog wel even voordat hij daar is.

Het is een heel lange tocht vandaag. Ik had post 3, net zoals gisteren met Veronica en Julia. Julia is de partner van Christian Fatton, zelf ook een heel goede loopster. Zij loopt ook af en toe een etappe en afgelopen week was ze ergens op een 24 uurs loop.

Maar als ze niet loopt staat ze meestal op een verzorgingspost, gisteren en vandaag dus met ons.

We trekken nu door het Duitse Beieren, vandaag gaan ze de Donau over.  Heel mooie omgeving, rustig en heel ontspannen rijden. Vooral gisteren.

De paardebloemen bloeien nu, en hoewel ik ze niet allemaal in de tuin wil, is het een prachtig gezicht, zoveel geel, zover als je kan kijken.

In het Duits heten ze ‘leeuwentanden’ en in het Frans iets van ‘in bed geplast’, vrij vertaald.

Met Theo ging het de laatste keer dat ik hem zag nog goed. Ben heel benieuwd hoe dat is bij de finish. Een lange afstand, evenals morgen en overmorgen.

En persoonlijk vind ik het ook wel vermoeiender zo. Ik hoef (gelukkig) dan wel niet te lopen, maar gisteren was ik helemaal kapot. Had ik goede internetverbinding, voldoende netstroom en ook nog een tafel waar ik aan zou kunnen computeren, maar was ik zo moe dat ik het niet op kon brengen. En ging al om 8 uur slapen.

Als Theo een etappe loopt zal ik proberen zo vaak mogelijk de tijden te vermelden, want van de etappelopers staan ze, voor zover ik weet, nergens vermeld. Goede oefening voor mij, want, net zoals de namen van de plaatsen waar ze elke dag finishen, ik kan dat nooit onthouden. Dan vraag ik hem zijn tijd, en twee minuten later ben ik het alweer vergeten.

Dus schrijf ik het nu ergens op maar als ik dan aan de computer zit heb ik het boekje weer niet bij. Maar nu heb ik het dus onthouden, 9:45 ongeveer. Hij kwam weer over de finish met de ontzettend lieve kleine Japanse, van wie ik de naam dus nu zo gauw ook weer niet weet.

Maar nu ga ik dus maar naar de post rijden, sta hier al wel erg lang op een bospaadje. Wel lekker in de schaduw trouwens, en ook nog met een muziekje (steeds dezelfde van Camel, bedankt Jim) en mijn flesje cola bij de hand.

Geen hotel
Geen idee in welke stad ik ben beland, maar ik zit hier lekker in een restaurantje koffie te drinken met rabarbergebak of zoiets. Ik wilde na mijn post niet weer eerst naar de finish te rijden en dan weer helemaal terug gaan om Theo te zien.

Deze keer zijn we gezamelijk naar post 4 gereden om te vertellen wie als laatste door kwam en toen zijn de anderen (vandaag stonden we met vieren op de post) doorgereden en ben ik het dichtsbijzijnde stadje ingereden, heb me een klein beetje gefatsoeneerd, mijn computer gepakt en ben naar dit tentje gegaan.

Lekker rustig en comfortabel. Sinds Theo weer aan het lopen is (wat overigens steeds beter lijkt te gaan), is het weer erg wennen. De avonden, die zowiezo kort zijn, zijn nu nog veel korter. Gisteren kwam hij (net binnen de tijd) om ongeveer kwart voor acht binnen. Dat was eten, douchen (eigenlijk verkeerde volgorde, maar ja, hij was bang dat anders het eten op was) in de tent nog een toetje eten en wat drinken en slapen. We sliepen dus vannacht in de tent, want binnen was bijna geen plaats.

Gelukkig had het helemaal niet geregend, dus dat viel heel veel mee. Wel waaide het heel erg hard, met name vanochtend bij ons op de post. Hoewel het verder goed loopweer is (niet te warm, niet te koud, niet te veel zon, geen regen) was dat op de open stukken met wind van voren, wel wat lastig lopen. Maar ja, perfect is het nooit.

Gisteren hadden we weer volop muziek en bier en er waren nogal wat mensen. Tijdens de tocht hadden de lopers drinken en eten gehad van de familie van Rainer, de loper die al enige tijd op kop loopt. De lopers kwamen door de straat waar hij woont en bij zijn huis hadden ze een halte gemaakt waar alle lopers gastvrij werden ontvangen.

De sfeer is nog steeds wel goed, hoewel de meesten toch wel geschrokken waren dat Jurgen gisteren plotseling besloot te stoppen. Hij leek juist zo goed te gaan, maar had blijkbaar moeite met de (soms te kleine) sporthallen, douches en andere voorzieningen.

Een van de problemen is ook wel het eten. Niet dat het niet goed is, vaak, zeker de laatste dagen is het heel goed. Maar er is niet altijd van alles genoeg.

En wat ik zelf wel lastig vind, zijn de lange rijen elke keer. Maakt niet uit of je snel bent of juist nog maar even wacht, altijd is er een lange rij. En dan is het nog niet zo erg, als je dan rustig kan gaan zitten met het eten, vooral om iets te snijden of te smeren, maar dat is niet altijd het geval. Maar ja, het is tenslotte geen hotel.

En alles is altijd hectisch, tenzij je, net zoals ik nu, ergens lekker alleen gaat zitten. En de lopers maar afzien!

Behoorlijk klimmen
Het was toch weer een onverwacht zware dag vandaag. Niemand had er echt erg in dat het toch wel behoorlijk klimmen was in het begin. De meesten kwamen dan ook nogal moe aan op onze post.

Vandaag was dag 25, maar voor Theo die 10 dagen geen hele etappe heeft gelopen, was het dag 15. Het gaat best wel weer goed. De eerste dagen dat hij weer liep ging het ook wel, maar daarna, met de 3 dagen van rond de 80 km was het wat minder.

Maar ja, dat gold voor de meesten. Het zijn dan ook enorme afstanden, al helemaal voor al diegenen die er al zoveel dagen op hadden zitten.

Met Ria gaat het al een paar dagen niet zo goed. En vandaag liep ze weer erg achterin en zag het niet meer zo zitten. Maar hoewel ze laat binnenkwam, was ze toch weer heel wat positiever bij binnenkomst. En van de blessure heeft ze ook een stuk minder last.

Cor gaat zo snel dat hij morgen weer om 7 uur moet gaan starten, samen met Jan en de andere snelle lopers. Jenni en Ubel zijn ondertussen, zoals iedereen, wel erg vermoeid maar blijven gestaag doorgaan.

Wie trouwens ook een enorme prestatie leveren, zijn Harmien en Anneke. Als zij de Noordkaap halen hebben ze de hele afstand gefietst, wat eigenlijk ook ongelofelijk is. En zeker met de bergen, dan is Cor soms nog wel sneller bij de finish dan Harmien.

En Theo Kuijpers, die gaat maar door. Hij komt vaak ongeveer dezelfde tijd binnen als Heinz en Heike, die het ook echt heel erg goed doen. Rustig tempo, maar die gaan maar door, altijd opgewekt en postitief.

Vandaag zijn we in Queck beland, een klein plaatsje met maar 700 inwoners en volgens mij net zo veel tractors. Die rijden hier af en aan.

We slapen vanavond boven, lekker in een hoek met stopcontacten. Maar het is alweer bijna bedtijd, Theo ligt zelfs al te slapen.

Veronica, waar ik vaak mee op de post sta, gaat morgen even naar huis en vroeg of ik nog wat gewassen wilde hebben. Nou, dat wil ik wel natuurlijk. Dus ik heb al wat bij elkaar gezocht, zeker een blouse met veel zakken, die heel handig is als het warm is.

Als het niet zo warm is heb ik een jas aan met veel zakken, maar bij warm weer, zeker bij een post, moet je van alles bij de hand hebben. En het allerbelangrijkste natuurlijk mijn autosleutel. Hoe vaak die auto wel niet open en dicht gaat op een dag, echt niet te tellen.

Vuilniszakken
Afgelopen nacht hebben we gelogeerd in de gymzaal van een basisschool. Er waren nogal wat kinderen elke keer als er lopers binnenkwamen en ze vroegen dan om een handtekening, vaak ook op hun arm of been.  Maar er waren ook minder leuke ervaringen met de kinderen.

Peter Bartel, de man die de hele tocht wil volbrengen met zijn step, had na aankomst zijn step even uitgeleend aan een paar kinderen toen die daar om vroegen. Maar toen hij hem terugkreeg was hij zo beschadigd, dat hij er niet meer op vooruit kon komen. En toen hij er mee naar een fietsenmaker wilde gaan bleek er geen in de buurt te zijn. Toen ik bij de finish aankwam, was hij werkelijk totaal verbouwereerd dat dit zomaar kon gebeuren.

Uiteindelijk is alles toch nog opgelost, is zijn step weer gemaakt, en was hij vandaag al weer wat bergen omhoog aan het zwoegen,  maar de ontredderde uitdrukking op zijn gezicht vergeet ik niet meer gauw.

Gisteren ben ik trouwens de halve middag bezig geweest om vuilnis kwijt te raken. Echt, de simpelste dingen geven soms de meeste problemen.

Al een paar dagen deed ik het afval in een vuilniszak, die ik goed dichtgebonden, gewoon in de auto liet staan. Uiteindelijk dacht ik gisteren om hem maar eens weg te gooien. Maar waar! Nergens was een kliko, of weet ik veel wat voor bak dan ook, waar ik die in kon doen.

En omdat ik het afval niet gescheiden had (had ik niet echt over nagedacht, gewoon wat flesjes, verpakkingen, een half broodje, zoiets) kon ik het ook niet aan Helmut geven, die gaat over de levensmiddelen, het bier en het afval.

De enige plaatsen die ik tegenkwam om afval in te gooien was bij bushokjes, maar die waren veel te klein om mijn, intussen halfvolle, vuilniszak in te gooien.

Dus besloot ik ten lange leste maar om een autoweg op te rijden en een parkeerplaats te zoeken met een afvalbak. Maar op weg daar naartoe (was nog een heel eind in een gebied met alleen maar van die kleine dorpjes) vond ik een parkeerplaats langs de weg waar ik nog net mijn vuilniszak in kwijt kon.

Gelukkig, daar was ik vanaf.

Toen maar weer op weg naar de laatste post, waar ik hoopte Theo nog een keer te zien, en werd daarheen gevoerd over een prachtige kilomers lange weg, door een bos waar amper ooit iemand kwam volgens mij. Behalve herten dan, want die zag ik een wegrennen toen ik aan kwam rijden.

Heb ik toch even wat foto’s moeten maken onderweg, met als gevolg dat ik te laat aankwam bij die post. Theo was al ongeveer een kwartier door. Toen ik weer aan wilde rijden, vroeg Ullie, die altijd op de laatste post staat (en waar de lopers alvast een glas bier kunnen hebben als ze willen) of ik hem een plezier wilde doen. Hij moest zijn dochter ophalen, die zou een paar dagen met ons meereizen, en omdat hij dan niet voldoende plaats had in zijn auto, vroeg hij of ik dan iets voor hem mee wilde nemen naar de finish. Een tot de nok toe gevulde vuilniszak!

Nee he, was ik er eindelijk een kwijt, kreeg ik een dubbel zo grote terug.

Maar het was uiteindelijk helemaal geen probleem. Ondanks dat dit afval ook niet optimaal gescheiden was, maakte dat niet zo veel uit. En was ik hem meteen bij binnenkomst weer kwijt.

Al met al tekent dit soort dingen wel mijn dagen. De meest simpele dingen zoals plassen onderweg, kleding wassen, afwassen en dus ook het weggooien van vuilnis, kosten soms heel veel tijd. Thuis doe je ze zonder na te denken, maar hier moet je soms behoorlijk creatief zijn.

Afwassen betekent ook vaker met een papieren zakdoekje eroverheen dan met water en al helemaal niet met afwasmiddel.

Spraakverwarring
Gisteren en vandaag was het Hollandse dag bij ons. Omdat Jan vandaag jarig is, was een hele delegatie afgereisd om hem te feliciteren en aan te moedigen, compleet met spandoek.

Een andere groep Nederlanders was de vriendengroep van de zoon van Cor. Zijn zoon, die de tocht in 2003 helemaal meegefietst had met zijn vader, was hier in de buurt op vakantie met een hele groep vrienden en dus kwamen ze natuurlijk Cor ook even aanmoedigen.

En allemaal kwamen ze op de verzorgingsposten voorbij, waar het een gezellige drukte was. Heel leuk om weer eens wat Nederlands te horen praten. Natuurlijk hoor ik dat toch wel wat, maar het overgrote deel van de dag hoor ik toch Duits, Frans of Engels praten. Met daarnaast nog wat Noors, Zweeds en Japans.

En zelf heb ik het gevoel dat ik er een mengelmoesje van maak momenteel. En bij de verzorgingsposten, in de hectiek, geeft het ook wel eens wat verwarring. Van de week zeiden een paar mensen tegelijkertijd iets en ik vroeg ‘wie’ omdat ik niet gehoord had welke loper er aan kwam.

Maar Nicole, uit Frankrijk, dacht dat ik ‘ja’ als antwoord gaf op een vraag die ze net had gesteld. En Veronica, uit Duitsland, wilde me uit gaan leggen hoe ik iets moest doen, omdat ze dacht dat ik vroeg ‘hoe’ ik dat moest doen.

En ik merk dat, als ik iets wil gaan zeggen, ik vaak over mijn eigen tong struikel. Vooral met Duits zeg ik vaak tussendoor maar een keer ‘blah’.

Daarnaast is er dan ook nog een Duitser die redelijk Nederlands spreekt. Nou, spreken is misschien te veel gezegd, maar hij verstaat het heel goed. Dat is Theo Huhnholt die 2 dagen geleden is uitgestapt.

Wat overigens heel erg jammer was, want hij stond er erg goed voor. Maar hij had last van een blessure en na een paar dagen met veel pijn te hebben gelopen, besloot hij toch te stoppen. En was zelfs van plan om ook meteen naar huis te gaan.

Maar op zulke momenten merk je toch hoe ongelofelijk iedereen met elkaar is begaan. Mede om de vele mensen die hun medeleven hadden laten blijken, besloot hij nog te blijven in de hoop dat het na een paar dagen weer wat beter ging, en hij als etappeloper toch nog mee naar de Noordkaap kan.

Hij zei dat hij dan nu maar een paar dagen rust zou nemen, een soort vakantie zou het dan worden. Omdat ik wel vaker Nederlands tegen hem spreek (hij zegt meestal, praat maar Nederlands, misschien omdat hij Nederlands leuk vind, of misschien omdat mijn Duits toch onverstaanbaar is) zei ik dat ik dat heel slim vond.

Maar omdat ’schlimm’ in het Duits ‘erg’ betekent, keek hij me nogal wazig aan, en vroeg zich af waarom ik het erg vond dat hij vakantie zou houden.

Wat trouwens ook lastig is, zijn de cultuurverschillen. Met allemaal natuurlijk, maar met name met de Japanners is dat soms even schakelen. Je merkt aan alles dat ze eigenlijk veel te snel overal ‘ja’ op zeggen, als je ze iets vraagt. Vaak ook zonder dat ze je begrepen hebben.

Even afwachten
Het hangt er nog even om of we op de boot naar Zweden stappen morgen. Een paar dagen geleden kreeg Theo weer last van zijn been. Niet zijn scheenbeen dit keer, maar zijn bovenbeen. Op zich was er nog wel mee te lopen, maar net zoals vorige keer werd zijn tempo te langzaam. En gisteren was het zo laag, dat hij te laat dreigde te komen bij de verzorgingsposten.

En om dat te voorkomen is hij die etappe uitgestapt. Het is nog wat anders dat ze bij de verzorgingsposten moeten wachten op iemand die een keer een slechte dag heeft, maar nog wel in de race zit. Maar we wilden in geen geval dat nog iemand op hem moest wachten, dus is hij uitgestapt. En in Trittau aangekomen hadden we eigenlijk al min of meer besloten dat we naar huis zouden gaan, omdat hij niet weer een paar dagen wilde stoppen.

Maar gaandeweg de dag ging het weer beter met zijn been en kon hij weer beter vooruitkomen. Daarom besloten we het nog even af te wachten en in elk geval de nacht nog te slapen daar. Vanochtend leek het een stuk beter te gaan en is hij weer gestart. Hij wilde zo veel mogelijk wandelen vandaag, en omdat het een heel korte etappe is, is dat misschien wel te doen en nog op tijd binnen te komen.

Ik zag hem zojuist en hij keek een heel stuk vrolijker dan gisteren bij mijn post. Dus ik ben heel erg benieuwd hoe het verder gaat.

Allemaal in Zweden
Zo, we zijn in Zweden. Ik was van plan om op de boot nog wat te bloggen maar dat lukte niet, er was geen verbinding. En met ons is ook Ria gearriveerd in Zweden. Ze was zelfs al veel eerder op de boot gisteren dan wie dan ook. Het is weliswaar nog niet helemaal goed met haar, maar het lijkt allemaal toch een stuk beter. Er was enorm veel en goed eten gisteren op de boot, dus ze heeft goed aan kunnen sterken.

De eerste lopers zijn intussen alweer binnen na een heel natte etappe. Hebben we de hele tocht nog amper last gehad van regen, hier in Zweden is dat wel even wat anders. Bij de post vanochtend hebben we staan blauwbekken van de kou, en het regende voortdurend. Nu schijnt wel af en toe de zon, en dan is het meteen heerlijk weer.

We hebben een luxe verblijf vannacht, weer gewone kamers met bedden. En in een heel mooie omgeving, met bossen en een groot meer. Maar je ziet aan de wolken wel, dat het zo weer kan gaan regenen.

Met Theo ging het de laatste keer dat ik hem zag wel redelijk, hoewel hij de meeste tijd wandelt. Maar zien hoe het verder gaat.Ik ben nu op weg om te zien of ik hem nog ergens kan vinden.

Omdat Ria bij mij in de auto zat vandaag, was ik na mijn post eerst naar de finish gereden. Vandaar dat ik ons nieuwe verblijf al heb gezien. Nu sta ik op een bospaadje omdat ik toch even wilde laten weten dat we allemaal in Zweden zijn gearriveerd.

Rust en ruimte
Ik sta nu op een mooi plekje waar ik in de verte de lopers langs zie komen. Verder weg staan wat huizen met bomen en nog verder rijdt af en toe een auto. En dan helemaal op het einde van mijn uitzicht staan heel veel bomen met daarboven prachtige wolken.

Ik weet niet waarom, maar ik vind de wolken hier prachtig (hoewel er gisteren iets te veel van waren). Het is net alsof er meer lagen zijn en meer tinten wit en grijs. En dat tegen een overwegend blauwe hemel vandaag. Het is echt heerlijk weer.

Gisteravond was het heel gezellig. We hadden een soort van huiskamer waar wat mensen waren gaan zitten en Tom gitaar ging spelen. Ulli haalde zijn mondharmonica erbij en samen hebben ze een heel tijdje muziek zitten maken. Heel mooi met op de achtergrond dat prachtige meer waar ons verblijf aan lag.

Vannacht werden we allemaal opgeschrikt door een brandalarm. Er was niets aan de hand maar dat brandalarm bleef maar af gaan. Ik denk toch zeker wel een kwartier.

Dat was dan zeker de tegenstelling met de stilte die je meestal hoort hier. Zelfs op de drukkere wegen is het hier nog rustig. Ingo kwam vanochtend op onze post en zei dat het toen zeker spits was, omdat er al minstens 10 auto’s voorbij kwamen. Terwijl er normaal amper auto’s rijden.

Over tegenstelling gesproken, die is dan het grootst met het lopen in Italie. Daar waren de wegen echt ongelofelijk druk. Dus dit is nu echt een verademing. Dat was trouwens al zo op meerdere etappes in Duitsland, vooral de laatste dag. Die was ook zo heerlijk rustig en mooi.

Maar wie weet hoe saai die rust nog gaat worden. Ik ben heel benieuwd hoe dat is, na dagen lopen in de rust en ruimte.

Nederlands fans
Zojuist aangekomen bij ons nieuwe verblijf voor vannacht in Kristinehamn zag ik, onderweg naar de ernaast gelegen supermarkt, Jenni finishen samen met drie Fransen. En, vroeg ik, heb je je fans nog gezien onderweg.

Want bij mijn post vanochtend kwam een echtpaar uit Nederland vragen of de Nederlandse deelnemers al door waren. En dan met name de Friese deelnemers. Ze waren onderweg naar de Noordkaap en hadden gehoord of gelezen over die ongelofelijke tocht waar ook een paar Friezen aan deelnamen. Gisteren bij mijn post waren ook al een aantal Nederlanders, ook onderweg naar de Noordkaap, heel geinteresseerd en hebben nog een hele tijd staan kletsen.

Vandaag dus dat echtpaar uit Friesland en toevallig waren Jenni en Ubel net door. Dus zei ik dat ze misschien het beste naar de volgende post konden rijden, dat zouden ze ze vanzelf zien.

Dus bij aankomst bij post 4 werden Jenni en Ubel aangesproken in het Fries en hielden er ook nog een Friese vlag aan over.

Het was trouwens, zoals Jenni zei, ook een nogal Friese tocht vandaag. Gewoon één lange rechte weg. Joachim moet het vandaag heel makkelijk hebben gehad met het stickeren van de pijlen. Een handvol zal wel genoeg zijn geweest.

Met Theo ging het wel goed vandaag, tenminste de laatste keer dat ik hem zag. Met wie het niet goed ging vandaag, was Cor. Gisteren had hij last gekregen van een blessure en heeft meer dan de helft moeten wandelen. Vanochtend is hij ook wandelend gestart en kwam niet zo best vooruit.

De laatste keer dat ik hem zag dacht hij wel dat hij nog redelijk op tijd zou finishen. En zelfs als dat niet het geval is, is dat voor een keer ook niet zo erg. Belangrijk alleen is dát hij finished. En wie weet gaat het morgen weer beter, hoewel het dan wel net een lange dag is.

Maar er zijn er veel die een aantal dagen heel slecht gaan om dat toch weer gewoon verder te kunnen. Gisteren Mike nog, die kwam heel veel te laat binnen, maar kon vanochtend toch weer redelijk goed starten. Dus we zullen het beste er maar van hopen.

Ria en Jan zitten momenteel lekker in de zon met Harmien, die gespannen afwacht hoe het met Cor is.

Een lange weg
Ik sta hier nu, denk ik, bij het materiaal voor de nieuwe Ikea collectie. Het ruikt in elk geval wel naar Ikea. Het is een bospaadje met een hele stapel stammen van naalbomen. De natuur tot zover is voornamelijk naald- en berkenbomen, rotsen en stenen met veel mos, en heel veel meren. En daartussendoor loopt dan 1 hele lange weg.

Gisteren toen ik naar post 3 reed realiseerde ik me plotseling weer wat voor enorme afstanden het eigenlijk zijn. Post 3 ligt meestal ongeveer op 30 km wat wel in de buurt komt van Eindhoven naar Den Bosch.

Dus dat zou dan zijn dat je denkt van ‘laat ik maar eens naar Den Bosch rennen’ (nou ja rennen, voor de meeste lopers die geen Rainer of Jan heten is het meer langzaam rennen of joggen of sjokken) en dan daar aangekomen besluit ook meteen maar weer terug te gaan.

En dat was dan een makkie gisteren, want vandaag zou dat zijn dat je thuis aangekomen besluit dat je toch liever weer teruggaat naar Den Bosch. Ik kan me echt met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat ik dat zou doen, laat staan dat ik dat ook nog leuk zou vinden.

Maar Theo zei gisteren dat hij echt zin had om die afstand te gaan lopen. En dat het één lange rechte weg is, zo ongeveer van de start tot finish vond hij ook niet erg, vond hij eigenlijk wel prettig. Zo had hij zich Zweden ook voorgesteld.

Ik was heel benieuwd of hij dat halverwege ook nog vond.

Nou, ik zag hem halverwege, en inderdaad, hij vond het nog steeds. En het ging ook heel erg goed. Ik was de lopers achterop gereden en zag hem nog steeds maar niet. En net toen ik dacht dat ik hem vast gemist had, zag ik hem lopen.

Het ging heel goed, steeds beter eigenlijk. Dus nu maar hopen dat het zo door gaat, maar dat hoor ik dan zo wel. Ik sta hier dus op dat bospaadje, een paar kilometer voor de laatste post. En zie weer heel af en toe een loper voorbij komen.

Zo langzamerhand weet je wel ongeveer wie er nog moet komen en wie er waarschijnlijk al voorbij is. Vanaf vandaag zal alleen de kleine Japanner die zo veel hoest niet meer voorbij komen (tenminste niet meer als wedstrijdloper), want die is vanochtend uitgestapt.

Maar van Cor verwacht ik toch nog wel dat hij finished. Want het laatste wat ik hoorde was dat hij in elk geval nog binnen de tijd bij post 5 was.

Het nieuwe doel
Ik zit hier nu helemaal alleen ergens in een of ander huis. De eerste groep is gestart en ik heb al mijn spullen in de auto gezet, behalve mijn computer. Ik heb vandaag post 6 dus ik kan nog even rustig aan doen.

Toen ik gisteren even in de hal gekeken had waar we moesten slapen bedacht ik dat ik liever de tent op wilde zetten. Maar toen ik dat tegen Inge zei, vroeg die waar ik mijn auto had staan. Daar vlak bij was een huis waar ook kon worden overnacht. Ik kreeg dan de code van de deur, er was een douche en wc en we konden slapen in een of ander leslokaal. Als we maar voor 8 uur weg waren, was dat geen probleem.

Dus zit ik hier nu lekker rustig. De zon schijnt en met al die bomen in de buurt zitten er heel veel vogels. Het is weliswaar nog koud, maar het is verder echt prachtig weer. Heel wat anders dan gisterenochtend. Toen zijn de lopers in de regen vertrokken, maar vanaf de finish gisteren is het heel mooi weer geworden.

Ik had gisteren nog lekker in de zon gezeten met een wijntje (nou drie om eerlijk te zijn) en gezellig bij de finish lopers binnen zien komen. Theo kwam binnen zo rond 6 uur en hij had wel lekker gelopen. Wel wat rustiger aan gedaan dan de dagen ervoor, maar het gaat verder wel goed.

Vandaag zitten we dus in Mora en moeten we een nieuw doel stellen. Theo heeft samen met Christoph, een Franse loper die ook met een blessure uit heeft moeten stappen, elke keer een nieuw doel. Eerst was dat Kiel, maar toen we daar waren werd dat Mora. Nu we daar dus ook zijn is het nieuwe doel Dorotea, zo’n 7 etappes verder.

Dus elke keer nu als we Christoph zien zal dat het nieuwe begroetingswoord zijn.

Tijden en natuur
Voor al diegenen die houden van tijden en cijfers achter de komma (Jim), ik kreeg vandaag van Kuni (die alle tijden bijhoudt) een lijst met de tijden van Theo als etappeloper. Omdat ze nergens officieel vermeld staan zal ik ze hieronder even neertypen.

Voor al diegenen die dat minder boeiend vinden heb ik een foto geupload van het landschap achter de huisjes waar we vanavond slapen.

Iedereen is ook min of meer aan het wachten tot hij een eland ziet. En iedereen is jaloers op Jenni die er vandaag een zag, met twee jongen ook nog.

Heel grappig, hier hebben ze niet alleen borden met overstekende herten (die we voor de afwisseling vandaag ook inderdaad een over zagen steken), ze hebben ook borden met overstekende elanden.

Maar zoals beloofd hier dus Theo’s tijden vanaf dag 19 toen hij weer is gestart.

Dag 19 – 68,9 – 10.45.07

Dag 20 – 64,9 – 09.13.37

Dag 21 – 81,0 – 12.34.32

Dag 22 – 80,5 – 13.09.32

Dag 23 – 82,1 – 13.40.35

Dag 24 – 65,6 – 10.34.27

Dag 25 – 71,5 – 10.56.10

Dag 26 – 64,4 – 09.47.17

Dag 27 – 68,0 – 10.50.06

Dag 28 – 76,6 – 10.51.34

Dag 29 – 70,3 – 09.56.53

Dag 30 – 76,9 – 09.56.53

Dag 31 – 69,5

Dag 32 – 44,0 – 06.59.08

Dag 33 – 55,1 – 08.40.40

Dag 34 – 48,8 – 07.04.10

Dag 35 – 82,0 – 12.51.43

Dag 36 – 85,9

Dag 37 – 68,1 – 10.18.47

Dag 38 – 85,0 – 12.16.36

Dag 39 – 64,9 – 09.10.10

Dag 40 – 72,8 – 11.46.19

Dag 41 – 78,3 – 11.16.16

Muggen en zo
Even wat foto’s uploaden die ik gemaakt had bij post 3 vanochtend. We hadden een heel mooie plaats en voordat we gingen opbouwen heb ik nog even wat foto’s gemaakt. Was ook van plan om wat lopers te fotograferen die op de brug liepen, maar dat komt er dan nooit van. Ook al hebben we voortaan wat meer routine en ook al is het rustig op de weg, als er lopers komen is het meestal toch te hectisch om even weg te lopen om foto’s te maken.

En er zijn altijd wel wat mensen die komen vragen wat er eigenlijk aan de hand is. Maar als dan iedereen weg is, is het weer heerlijk rustig.

Veronica reed naar de volgende post om door te geven wie de laatste was, en ik pakte mijn laptop en ging lekker even aan een picnic tafel bij het water zitten.

Maar langzaamaan begint de ellende.

De ellende van muggen en andere stekende beesten. We waren al voor de loop gewaarschuwd dat er een gebied is in Zweden waar echt heel erg ontzettend veel muggen zitten, tenminste bij bepaalde weersomstandigheden.

Daar zijn we nu nog niet gearriveerd maar sinds gisteren zijn er wel al heel veel hier. Gisteren zaten we ook aan een prachtig water bij ons nachtverblijf en bij onze post vanochtend was er ook water. En hoe prachtig dat ook is, het betekent blijkbaar wel dat die beesten er ook zijn.

Normaal heb ik niet zo veel problemen met muggen. Ik word niet echt vaak gestoken, en zo wel dat heb ik er niet zo veel last van.

Een heel ander verhaal is dat met een of ander piepklein vliegend beestje. Geen idee hoe ze heten, maar als ik daar door gestoken word, krijg ik een enorme rode en gezwollen plek.

Tot nu toe werd ik meestal op mijn benen of armen gestoken, maar gisteren voor de afwisseling boven mijn oog.

Dus je raad het al, het resultaat vanochtend was een dik en gezwollen rechteroog. Dus ik heb het niet meer zo op die beesten en toen ik er weer een hoop rond zag vliegen ben ik maar weer in de auto gaan zitten. Toch wel zonde eigenlijk.

Nu waag ik het er dan toch maar weer op en zit met mijn laptop buiten. Maar zien hoeveel bulten ik morgen heb. Misschien valt het mee, erger dan op mijn oog kan toch al eigenlijk niet.

Lange dag vandaag
Dat wordt een lange en wellicht hele zware dag vandaag. Meer dan 85 km en het lijkt weer erg warm te worden. En hoewel dat natuurlijk veel beter is dan regen, is het denk ik toch wel zwaar. Ik zou er echt niet aan moeten denken, met dit weer in de brandende zon en dan alsmaar dezelfde weg, met stijgingen en dalingen en, zeker midden op de dag, geen schaduw.

En op de meeste stukken, als het tenminste weer zo is als gisteren, bijna niets te horen. Hoewel dat natuurlijk heel fijn kan zijn, is dat voor sommigen volgens mij weer extra zwaar. Ik ben heel erg benieuwd hoe iedereen over de finish komt.

Maar vanmorgen was iedereen nog heel vrolijk bij de start. Ik vraag me wel eens af of ze wel weten waar ze aan beginnen. Maar vast wel denk ik, het gaat nu al 42 dagen zo, dus dat zal onderhand wel.

Voor de schoenen is het trouwens geen goed parcours. Die slijten echt verschrikkelijk snel. Sommigen hebben nieuwe en na een paar dagen zijn de zolen al half versleten. Theo heeft nogal wat schoenen bij, maar die zal hij ook zeker nodig hebben. En misschien ook nog wel nieuwe moeten kopen.

Vannacht om 2 uur was ik trouwens even buiten omdat ik wel eens wilde zien hoe donker of licht het was. Heel bizar, midden in de nacht en het leek al ochtend, zo licht was het.

Tweederde zit erop
Vanavond overnachten we in het plaatsje Hackas, dat echt prachtig ligt aan een groot meer, met bergen op de achtergrond. Omdat het nogal krap is binnen, slapen we weer in de tent. Net zoals afgelopen nacht trouwens. Hoewel het tegen de ochtend wel erg koud werd, hebben we heel goed geslapen.

Echt een perfecte tent is het. Opgezet in no time, je haalt de band eraf en hij staat. Dan nog wel vastzetten, maar dat is ook zo gebeurd. Opruimen is iets lastiger, maar daar krijg ik ook steeds meer handigheid in. Ik heb de tent maar eens gefotografeerd met op de achtergrond de school van Hackas waar we op het terrein verblijven.

Voor Tjerk heb ik de auto er bij op de foto gezet. Want die zal hem intussen wel erg missen.

Voor Theo’s collega’s heb ik het kerkhof gefotografeerd (nou ja, er zijn nog net een paar grafzerken zichtbaar, rechtsboven), dat ligt hier echt wondermooi aan het water. Als er ooit mensen zijn die niet kunnen kiezen tussen begraven en verstrooien op zee, dan is dit een perfect alternatief.

En ons Lieke doe ik denk ik het meeste plezier met een foto van Theo. Deze is van gisteren, tijdens de lange tocht, op onze post op zo’n 60 km. Ziet er nog wel fris en monter uit, toch.

Vandaag was een bijzondere dag. De Zweden hadden een mooie boog gemaakt bij het 3000 km punt. Dat was een paar kilometer voor onze post dus daar heb ik geen foto van kunnen maken. (Hier zijn er een paar, op het midden van de pagina).

Iedereen kwam toch wel trots en blij bij ons aan. Nu nog maar 1500 km! Ahum.

Foto’s bij post 2
Zo, ik ben net klaar bij post 2. Iedereen is weer weg en ik zit nog lekker even in de auto met op de achtergrond wat loeiende koeien. Die in Duitsland trouwens ‘moe’ zeggen blijkbaar. Julia zei dat ze het altijd zo gek vond als Nederlanders zeiden dat ze moe waren. Ze dacht dan ‘je bent toch geen koe’. En ik vind het altijd gek als de Duitsers zeggen dat het ’smekt’  (het smaakt goed) of dat iets ‘doof’ (stom of gek ofzo) is.

Julia (links met pet, rechts is Veronica) stond ook bij ons vandaag dus had ik af en toe tijd om een foto te maken. Deze om even te laten zien wat de lopers allemaal te eten en te drinken krijgen. Brood, fruit, koeken, snoepjes, augurken, cake, pinda’s, olijven en te drinken cola, jus d’orange, appelsap, water, multivitaminen en soms icetea (maar die is nu op en hebben ze blijkbaar niet in Zweden.

Of ze hebben hun eigen mixdrankjes. Zoals de twee Zweden, Andreas (l) en Matthias (r). Dat die er niet misselijk van worden, elke dag hetzelfde te drinken. Maar er zijn er meer die zelf hun drankjes mixen en elke dag hetzelfde drinken. Rene, Trond en Martin zijn er een paar die me zo te binnen schieten.

Al vroeg kwam ook Ria bij de post aan. Vandaag was de eerste dag dat ze weer een hele etappe wilde lopen. Tot zover ging het goed. Als ze binnen is zal ik haar tijd vragen en vermelden.

Waar ik ook even een foto van moest maken, was van Anneke (l) en Harmien (r). Het waaide nogal vandaag en omdat het toch al niet al te warm was zijn ze maar even in het bushokje gaan zitten. Dat zag er zo leuk uit, samen in dat kleine hokje met een hapje en een drankje, dat moest ik even vastleggen.

Theo kwam nogal snel door vandaag. Ik vroeg hoe dat kwam en hij zei dat hij niet zo’n zin had vandaag, dus wilde hij snel bij de finish zijn. Nou, je kan maar een reden hebben om een goede tijd neer te zetten. Tenminste dat is te hopen. En niet dat hij te snel gaat en er later weer last van krijgt. Maar dat zien we dan wel weer.

Dit keer op de foto met de kleine Japanse Kazuko. Soms finished hij samen met haar, maar meestal is ze te snel voor hem. Maar ze  houdt altijd in de gaten hoe het met Theo gaat. Vaak als ze mij ziet zegt ze vragend: Theo? En als ik dan zeg: good, slaakt ze altijd een zucht van verlichting, zo lief.

(Trouwens, in de tijd die het kost om die foto’s te uploaden kan ik 5 keer mijn tent opzetten en weer afbreken)

Live muziek
Afgelopen nacht waren we weer te gast bij een school. Toch is dat heel leuk hier in Zweden. De kinderen zijn vaak enthousiast (onderwijzers kunnen natuurlijk ook wel indruk maken als ze de tocht aangeven op een kaart van Europa), komen om handtekeningen vragen en soms kennen ze best wel wat Engels. Dat had ik al gemerkt aan het zoontje van 9 van Andreas. Toen ik hem aansprak in het Engels realiseerde ik me dat hij dat wel niet zou verstaan. Maar zijn ouders zeiden dat hij wel wat Engels sprak, en inderdaad best goed. En zelfs nog kleinere kinderen verstaan je soms wel.

Ze moeten wel misschien, net zoals wij Nederlanders. Er is verder niemand die Nederlands spreekt en zo zal het ook wel zijn met Zweeds. Dat spreekt ook niemand, dus dan is het wel handig om al vroeg Engels te leren.

Vannacht hadden we een wat grotere hal en hebben we weer binnen geslapen. Was ook meteen heel gezellig. Er stonden wat banken zodat iedereen wat ging zitten kletsen.

Ria kreeg nog bezoek van een stel moterrijders. Ze kende ze niet maar één van hen had kennelijk hun bezoek aangekondigd op haar site of zo. Ze waren geloof ik ook onderweg naar de Noordkaap en besloten Ria een bezoekje te brengen.

Bij het diner hadden we nog volop live muziek. De leerlingen van de school waar we te gast waren hadden voor het eten gezorgd en zongen en speelden ook  nog voor ons. Het eten was goed en vooral het nagerecht was heel erg uitgebreid. Daarna was er nog live muziek in de hal waar we sliepen. De vrouw of zus ofzo van een van de lopers zong en speelde gitaar, wat later weer werd overgenomen door Tom.

De internetverbinding was met periodes heel slecht gisteren. En uiteindelijk heb ik vannacht nog maar even in de auto zitten computeren, lekker met een muziekje. En me meteen weer verwonderd hoe licht het is zo midden in de nacht.

Nu ben ik onderweg naar post 7. Vanochtend leken de meeste lopers er wel weer zin in te hebben. Het weer is best wel goed op dit moment. Wel koud, maar zonnig met wat wolken. Als ik de weersverwachting zie gaat het nog wel regenen, maar gelukkig heeft Nicole (waar ik vandaag mee op de post sta) een zonnescherm wat tevens dient als regenscherm. Dat scheelt toch iets, zeker als je er zo lang staat als wij vandaag. Toch zeker wel tot vijf uur en mogelijk nog langer. Maar dat is nog niets vergeleken bij de tochten die nog komen gaan. Als je op een van de laatste posten staat bij een tocht van over de 90 km dan zal het wel avond worden voordat je klaar bent.

Bloggen inplaats van wassen
Hier een foto van het hutje waar we vannacht geslapen hebben. En waar ik nu lekker nog tot 12 uur ga zitten computeren. Niet dat dat de bedoeling was oorspronkelijk, maar je hoort mij niet klagen. Eigenlijk zou ik vandaag geen post hebben en was ik van plan de wasmachine en droger hier op de camping te gaan gebruiken.

Ik zag deze camping gisteren liggen toen ik arriveerde in Dorotea en ging even informeren wat een overnachting kost. Voor het geval het weer een heel kleine hal zou zijn waar we zouden overnachten. Dus aangekomen bij de receptie van de camping begon ik in het Engels te praten in de hoop dat ze me zouden verstaan. Maar tot mijn grote verbazing zei de vrouw dat ik wel Nederlands kon praten.

Ze had mijn auto zien komen aanrijden en gezien dat ik een Nederlands nummerbord had. Dus nog een heel tijdje staan kletsen, ook omdat zij vroeg wat het eigenlijk voor een loop was. En hoewel bleek dat we toch een grote hal hadden voor de nacht, besloot ik toch een hutje te nemen. Het koste maar 250 kronen, wat omgerekend iets van 25 euro is.

En ik zag op hun internetsite (hier) dat er een wasmachine en droger moesten zijn, dus leek het me een goed idee om die maar eens uitgebreid te gaan gebruiken vandaag.

Maar zoals altijd loopt alles toch net weer even anders dan gepland. Want ik zou toch naar een post moeten omdat er iemand alleen stond. Nou ja, dan maar niet wassen, die paar weken zullen we ook nog wel overleven. En had ik ook nog niet gevraagd waar ik de wasmachine kon vinden.

Maar gisteren ging het niet zo goed met Theo. Hij startte al met last van zijn scheenbeen en dat werd er door de dag natuurlijk niet beter op. Hij dreigde weer buiten de tijd te komen, maar kon toch bij Theo Kuijpers en Heike blijven. En kwam uiteindelijk toch nog ruim in de tijd binnen. Maar het gevolg is wel dat hij vandaag niet loopt. Het is niet zo erg als de eerste keer, maar nu besloot hij toch maar om vandaag niet te starten. En zei dat hij dan wel met Dietrich op de post zou gaan staan, dan kon ik nog lekker even van het huisje genieten.

Wel niet om te wassen zoals eigenlijk de bedoeling was, maar dan om lekker aan een tafel op mijn gemak te computeren. En dat ben ik nu dus aan het doen. Lekker alleen in een piepklein hutje in Lapland. Met uitzicht op het water, de zon schijnt (te zien vanuit een lekker verwarmd hutje, want het is nog wel heel koud) en het kwetteren van de vogels is zo ongeveer het enige wat ik hoor.

De foto heb ik trouwens vannacht rond 12 uur geknipt toen ik naar de wc ging. Zie je die lucht, het is net alsof het dag is. En de toiletten zijn hier in een zogenaamd service gebouw, waar ook de douches zijn en een keuken waar je kan koken en eten. Ziet er heel gezellig uit.

De andere foto heb ik eergisteren geknipt toen ik met Nicole op een post stond. Ik vond dat slingerende water echt prachtig, vooral zo met die (af en toe redelijk actieve) wolken erboven.

Nu maar zien wanneer Theo weer kan lopen. En anders kan hij zich zeker nuttig maken op de posten de komende dagen. Nog even en de ultralange dagen komen er aan. Met als gevolg dat er ook ultra veel posten bezet moeten worden.

Spoorzoekertje
Dit moest ik toch even fotograferen. Ik rijd nu de weg naar de volgende finishplaats nadat iedereen al lang geleden gepasseerd is (en ik mijn tijd heb zitten verdoen met slapen in plaats van lekker op mijn gemak te computeren) en zie de stille getuigen van de race.

Meestal schrijven we bij een post, op hoeveel km we staan en hoeveel km verder de volgende post is. Voor sommige lopers, zeker bij de latere posten, is dat zeker zo belangrijk als het eten en drinken.

Dit moet post 3 geweest zijn, waarschijnlijk bemand (bevrouwd in dit geval) door Veronica en Julia, en de ‘next’  door Dietrich en Theo (waar ik dus eigenlijk had moeten staan).

Het is net spoorzoekertje, dat vond ik vroeger ook altijd zo leuk. En dat op een uitgestorven weg, ergens in het midden van Zweden. Of beter gezegd Lapland.

Zwoegen
Meestal als ik klaar ben op een post ga ik heel langzaamaan richting finish. Vaak blijf ik nog even op de post om wat te computeren. Of ik rijd naar een mooi stil plekje. En elke keer als mijn computer dan weer bijna leeg is rijd ik weer naar een andere plaats. De ene keer een bezinepomp waar ik dan een koffie haal, en de andere keer ergens waar het rustig is of waar ik wat foto’s kan knippen.

Vandaag ben ik na de post eerst maar eens even proberen weer warm te worden en heb wat dekens omgeslagen. IJskoud was het, en daarbij regende het en er viel zelfs wat sneeuw en hagel. Iedereen kwam verkleumd door en wij bleven maar zo veel mogelijk in de auto zitten. Het eten hadden we zo veel mogelijk in de auto gezet en als er dan een loper aankwam ging die even open. Drinken stond gewoon buiten, maar gedronken werd er weinig. Veel te koud. Hebben we anders vaak een propvolle vuilniszak met lege flessen, nu waren het er maar een paar.

Maar nadat ik weer warm was geworden heb ik de gebruikelijke tijd doorgebracht met computeren, rijden, foto’s maken en weer computeren.  En kwam als gewoonlijk weer vrij laat aan bij de finish. Maar nu had ik daar wel spijt van want inplaats van in een sporthal te slapen, kregen we allemaal een kamer toebedeeld in een hotel. Met stopcontacten en een perfecte internetverbinding. Ik heb een aantal foto’s geupload in de tijd dat ik anders amper 1 foto kan uploaden.

Ik vond het zelf wel interessante foto’s vandaag. Vooral van deze vroeg ik me af wat dat was. Een of andere stellage waar hooi overheen was gehangen. In een gebied wat behoorlijk drassig was. Misschien een voederplaats voor elanden of zo. Ik verzin maar wat, want ik heb geen idee.

Verder een bijzondere brug en wat water en bomen. En bij een meer stonden 4 brievenbussen en geen huis te bekennen. Later zag ik dat er een heel stuk verderop wel een huis staan, dus er zullen er nog wel meer hebben gestaan. Wel lekker makkelijk voor de postbode.

De laatste foto is van Heike. Heike zit vaak bij ons aan tafel bij het diner. En als iemand iets niet opeet, dan zorgt Heike wel dat het niet wordt weggegooid. En eet zij het nog op. Ook onderweg raapt ze van alles op. Zij is politie agente in Oost Duitsland en een heel goede loopster. Ze loopt niet hard, maar kan eindeloos doorgaan. Blijkbaar heeft ze ook al een aantal keren de Sparthalon gedaan, wat heel erg zwaar blijkt te zijn. Ze loopt meestal vrij achterin (tijd interesseert haar niet, uitlopen is het enige belangrijke), maar heeft een goed tempo en anderen hebben daar vaak houvast aan.

Maar langzaamaan begint ook zij problemen te krijgen. En ze is niet de enige. Jammer genoeg heeft vandaag ook Jenni moeten stoppen. Ze had al een paar dagen problemen en gisteren heeft ze de hele dag moeten wandelen. Vanochtend is ze nog wel gestart, maar moest na de eerste post toch opgeven. En na de scan bleek dat ze een liesbreuk had (als ik het goed heb), en ik vrees dat ze nu naar huis zal gaan, omdat ze toch wel veel zal moeten rusten.

Echt zo ontzettend jammer, na zoveel weken zwoegen en dan 2 weken voor het einde op moeten geven.

Tempo en loopstijl
Nog maar weer eens een foto van de snelle groep van vanochtend. Meestal lukt het niet om ze lopend van voren te fotograferen, dus nu maar van achteren. Kijken of ik ze zo herken. Van links naar rechts, Eiolf, Martin, Stephane, Robert, Rene, Jan, Rainer, Takasumi en Trond.

Sommigen zitten elke ochtend in de snelle groep terwijl anderen soms in de ene en soms in de andere groep starten. Dat is afhankelijk van hoe snel ze de vorige dag waren. Een van de leukste dingen van in de snelle groep zitten is, volgens mij, dat ze zo bijna iedereen van de zes uur groep inhalen.

En voor ons met de auto is het vaak leuk om ze een voor een voorbij te rijden. Te zien hoe ze lopen (ik herken bijna iedereen al aan zijn of haar loopstijl) waar ze lopen (zijn ze snel vandaag of juist niet) hoeveel afstand er tussen zit (soms echt heel erg veel) en of ze heel anders zijn gaan lopen door een blessure.

Vandaag was dat duidelijk te zien aan twee lopers, Hiroko en Fabrice. Beiden kampen met een blessure en hebben dus het tempo aangepast. Sommigen wandelen dan, maar wandelen nog veel sneller dan anderen die ‘hardlopen’. Twee van de Japanse vrouwen bijvoorbeeld, dribbelen met heel kleine pasjes. Ze zijn niet bepaald snel, zijn meestal het laatste binnen en soms nog maar net binnen de tijd.

Maar ze hebben altijd hetzelfde tempo, ze gaan maar door en door en door. Komen vaak pas binnen als anderen al gaan eten, of soms al zitten te eten of het al op hebben. En bij de posten zijn ze altijd zo vriendelijk. Proberen in hun beste Duits en Engels te groeten, te vragen en te bedanken.

Vanavond hadden ze een feestje. Een van de Japanners was jarig en zaten ze even bij elkaar om te zingen en taart te eten. Heel even maar want het is bijna al weer bedtijd.

Rendieren
Vandaag eindelijk rendieren gezien. Iedereen is volop aan het rondkijken of hij elanden of rendieren ziet. Sommigen waren al zo gelukkig en anderen waren nog gelukkiger als ze ze ook nog hadden gefotografeerd.

Gisteren zagen we er wel ééntje, maar dat was op afstand en tegen de tijd dat ik mijn fototoestel had, was hij al weer weg.

Maar vandaag toen we naar de post reden (of eigenlijk er weer vanaf omdat we veel te vroeg waren gingen we maar even op zoek naar een benzinepomp voor koffie, tevergeefs trouwens want de enige benzinepomp in de hele verre omtrek was pas om 12 uur open) zagen we er twee langs de kant van de weg staan.

Meteen stoppen natuurlijk, Theo het fototoestel, raam open en ik de auto keren. En kon Theo er alvast één maken.

Maar dat was natuurlijk niet genoeg, dus ben ik uitgestapt, er wat dichterbij gelopen en heb een aantal foto’s kunnen maken. En de rendieren vonden het nogal amusant zo te zien aan de foto, ze bleven best goed staan.

Theo is weer met mij op de post vandaag. Lopen gaat toch nog niet, en aangezien er veel posten bezet moeten worden hebben wij samen maar een post. Ik kan wel niet zoveel meenemen als de anderen omdat mijn auto niet zo groot is, maar we hebben onze slaapspullen in de vrachtauto gedaan en kan ik wel wat drank en etenswaar kwijt.

Onderweg hebben we eerst nog bij een meer gestaan en wat foto’s gemaakt, en nu zijn we dus bij de post. En komen anderen, die al klaar zijn op de post, voorbij en die hebben nog meer rendieren gezien.

Leuk hoor, al die wilde dieren, iemand zei dat er zelfs beren zijn. Hier blijkbaar ook al, maar verder noordelijk zijn ze zeker.

Maar die zullen zich niet zomaar laten fotograferen. En ik denk ook niet dat ik ze tegen wil komen.

Poolcircel
Ik heb niet echt tijd om te bloggen, maar wil toch even een foto uploaden van de poolcircel die we gisteren zijn gepasseerd en wordt aangegeven met een rij stenen. Het blijkt zo te zijn dat die circel beweegt, 570 m op en neer.

Maar daar doet hij tienduizendtallen jaren over, dus we zullen het niet zo merken.

Vrijwillige kwelling
Zo, vandaag een alternatieve start. Omdat de overnachting zo’n 6 km van de start en finish lag, is iedereen met de bus en auto’s naar de start gebracht. En is iedereen, in plaats van in twee groepen, tegelijkertijd gestart. Theo is vanochtend ook weer gestart en hoopt de laatste 10 dagen nog mee te kunnen lopen.

Gisteren was een lange dag. Nou, niet voor iedereen, Rainer was natuurlijk mooi op tijd binnen en er waren er meer die er niet zo veel problemen mee leken te hebben, maar voor velen was het toch heel lang en ook heel zwaar. Het parkoers was niet bepaald vlak en het heeft, zeker in de ochtend, heel veel geregend. Gelukkig niet zo hard, en er waren er die de het best goed loopweer vonden, maar prettig is anders. Zeker bij zo’n lange etappe.

Maar toch had het ook zo z’n voordelen. Het schijnt dat bij de juiste weersomstandigheden hier heel erg veel muggen zijn. Dat hadden we de dag ervoor al gemerkt. Ik had een post nog voor de poolcircel en ik deed niets anders dan muggen verjagen die om ons heen vlogen. En het waren geen gewone muggen (volgens mij) maar van die irritante die bij mij voor van die grote bulten zorgen. En ik kon natuurlijk niet voorkomen dat ik toch een aantal malen gestoken werd. En natuurlijk ook weer boven mijn oog.

Had ik  nog de hoop dat het nu niet zo’n grote zwelling zou worden, de volgende ochtend toen ik wakker werd wist ik wel beter. Weer een totaal gezwollen rechteroog. Tjonge, wat was ik geirriteerd. Van woede ben ik maar naar de auto gerend en heb daar eens flink op het dashbord geslagen. Niet dat het dan over gaat, maar het luchtte wel op. En een zonnebril opzetten kon ook moeilijk, want het regende dat het goot.

Hoewel ik in eerste instantie de ergernis nog niet helemaal kwijt raakte, dacht ik wel aan de lopers. En aan de blessures waar sommigen meer rondliepen. En dacht, waar heb ik het over. Een oog wat een beetje gezwollen is (oke, wel de tweede keer in twee weken) maar het jeukte eigenlijk niet echt en als ik niet in de spiegel keek had ik er eigenlijk niet zo’n last van. En in de spiegel kijken doe je zowiezo niet zo veel hier.

Met als gevolg dat ik er de verdere dag bijna geen hinder meer van heb gehad. En nu (de volgende ochtend) is het zelfs, boven verwachting, weer redelijk normaal.

Met de regen was niet alleen lastig om een zonnebril op te zetten, het was ook lastig om mijn spullen bij de post droog te houden. Maar uiteindelijk is dat ook gelukt, wat heen en weer geschoven zodat de eetwaren in de auto konden staan, en het drinken gewoon buiten in de regen. En wij bleven in de auto zitten tot er een loper kwam. Met die lange rechte wegen is dat niet zo’n probleem, je ziet ze al van verre aankomen en dan duurt het nog een minuut of 5 voordat ze bij je zijn. Dus zo heel nat zijn we uiteindelijk niet geworden.

Gisteravond hadden we niet zo’n grote hal, maar er stonden wat banken in de hal en daar hebben we nog een wijntje gedronken. En heb ik nog gewacht totdat ook de laatste lopers, waaronder Theo Kuijpers, binnenkwamen. Voor die lopers is de rustperiode echt wel heel erg kort. En ik vind het echt ongelofelijk hoe iedereen dan weer fris en monter bij de start staat de volgende ochtend om, in dit geval, half zeven.

Maar het feit dat sommigen met zulke blessures rondlopen, dat het zulke monstertochten zijn, dat het soms echt slecht  weer is (hoewel dat maar echt heel weinig is geweest, en de regen op het juiste moment komt zo met die muggen), dat het elke morgen zo vroeg is en voor sommigen vaak ook laat wordt, dat het soms proppen is in een hal, wachten bij het eten, wc en douche, zoals Russel (onze enige Amerikaan in het gezelschap) gisteren zei ‘we don’t HAVE to do it’.

Hij houdt trouwens ook een blog bij elke dag. Ik heb er nog niet veel op gelezen, maar wat ik las is wel interessant omdat het ervaringen zijn uit eerste hand. Als ik blog dan is het toch nog anders, moet ik het hebben van observaties en eigen interpretaties, maar de belevenissen van een loper zelf zijn heel leuk om te lezen.

Er zijn er trouwens meer die zelf bloggen, maar de meesten in het Duits, Frans en Noors ofzo. En dat is voor mij niet of moeilijker leesbaar. Maar voor de liefhebber, al die blogteksten zijn te vinden op de officiele site.

Dag voor dag
Gisteren heeft Theo voor het eerst weer gelopen. En dat viel niet mee. Na het lopen kon hij gelukkig nog net even op zijn gemak douchen voordat we konden gaan eten. En toen meteen slapen. Volgens mij had hij ook flinke koorts, hij had het ijskoud en voelde heel erg warm aan.

Maar nu, na heel goed geslapen te hebben, was hij toch fit genoeg om weer te starten. Met allerlei dreigende ongemakken weliswaar (scheenbeen, rug) maar hopelijk accepteert zijn lichaam dat hij toch nog negen dagen wil lopen.

Soms is het ook gewoon helemaal afgelopen. Dat hebben we al een aantal malen gezien en gisteren was weer zo’n voorbeeld. Twee zijn er uit de race, Mike uit Duitsland en Fabrice uit Frankrijk. Alletwee hebben ze dagenlang, Mike zelfs wekenlang, met veel pijn gelopen. Maar gisteren kon het echt niet meer en is Mike uitgestapt.

Fabrice is niet gestart omdat hij naar het ziekenhuis moest. Hij had een ontsteking aan zijn hand. Hoe dat kwam weet ik niet, door een insect of door de manier waarop hij altijd zijn drinkflessen vasthoudt tijdens het lopen of nog een andere oorzaak, maar het was zo ernstig dat ze hem hebben moeten opereren en hij moet zeker een dag of drie in het ziekenhuis blijven.

Heel opvallend vond ik wel het verschil in loopstijl tussen hun beiden. Mike heeft heel erg veel gewandeld, maar op een of andere manier leek hem dat makkelijk af te gaan (wat niet zo was natuurlijk want hij had heel veel pijn), hij ging zeker zo snel als anderen die ‘hard liepen’.

Maar bij Fabrice zag het er altijd uit alsof hij enorm moest vechten om vooruit te komen. Alsof elke stap een strijd was om vooruit te komen. Zeker de laatste week toen hij allerlei blessures had, waaronder zijn rug als ik het goed heb. De laatste dagen leek het weer iets beter te gaan maar nu is het dus toch afgelopen.

Met de Nederlanders die nog in de race zijn, Theo K, Ubel en Jan, gaat het redelijk. Het is echt zo ontzettend te hopen dat ze het volhouden en zoals het er nu op dit moment naar uitziet lijkt toch wel het geval. Maar je weet maar nooit, dat hebben we nu al wel vaak genoeg gezien.

Maar goed, dat is ook wel de instelling van alle drie. Dag voor dag maar zien hoe het gaat.

Eigen tempo
Als je zo, dag in dag uit, de lopers voorbij rijdt, valt op dat ze vaak alleen lopen en, meer belangrijk nog, hun eigen tempo bepalen en vasthouden of bijstellen waar nodig. Volgens mij is dat voor sommigen ook essentieel om dit soort lopen te kunnen doen.

Maar dat neemt niet weg dat er ook lopers zijn die vaak wel, bewust of niet, bij elkaar in de buurt blijven. Met soms als enige reden dat ze toevallig hetzelfde tempo hebben. Maar er zijn ook andere redenen.

Twee die altijd samen lopen zijn de Zweden Andreas en Matthias. Wat ik begrepen heb is dat ze meedoen aan een soort van experiment. Beiden zitten blijkbaar in het leger en doen alles samen. Ze lopen altijd achter elkaar, drinken dezelfde drankjes, dragen dezelfde kleding en staan zelfs tegelijk te plassen. Ze worden ook wel de Zwedenexpress genoemd. En toen Andreas lange tijd met een blessure liep en veel moest wandelen, deed Matthias dat ook en liep dan vooruit naar de posten om alvast hun drankjes te maken.

Wie ook altijd bij elkaar in buurt lopen, zijn Elke en Marcel. Zij hebben een relatie, zijn samen aan de race begonnen en slapen nooit in de hal maar in een gehuurde camper, die overdag gereden wordt door Dietrich, een van de ‘betreuers’ die er mee naar een post rijdt en daarna weer naar de finish.

Ook altijd lopen de twee Fransen Roger en Alain samen. In het begin van de race liepen ze met z’n drieeen, toen was Christoph er nog bij. Maar die was, ongeveer in dezelfde tijd als Theo, uitgestapt met een blessure. En sindsdien lopen ze met z’n tweeen, ook toen Christoph weer mee ging lopen. Die is toen zijn eigen tempo gaan lopen. Of hij heeft een tijdje met Fabrice meegelopen toen die het moeilijk had. Een paar dagen geleden heeft hij weer een keer met Roger en Alain meegelopen, maar aan zijn gezicht te zien was hem dat te snel. Christoph lacht altijd, maar die dag had hij niet veel te missen. Maar lopen de Zweden afwisselend voorop, bij de twee Fransen is het altijd Roger die voorop loopt en Alain daarachter.

Dan zijn er ook nog die door de tijd uitgevonden hebben dat ze steun aan elkaar hebben. Dan weer loopt er één een tijdje voor, goed in de gaten gehouden door de ander. Dan weer loopt de ander voor en bepaalt een beetje het tempo. En bij de posten komen ze elkaar dan weer tegen en wachten soms op elkaar. Klaus en Joachim lijken dat zo te doen en Theo K en Heike. En soms een aantal van de Japanners.

Maar de twee Japanse vrouwen die meestal zo’n beetje als laatste binnenkomen, lijken eerder in een competitie te zijn verwikkeld. Dan weer loopt de één een paar dagen achteraan, dan weer de ander. En als ze bij een post komen proberen ze soms snel weg te zijn voor de ander komt. Maar niet altijd, ze proberen voor alles gewoon alleen constant binnen de tijd bij een post te zijn en vaak precies binnen de tijd te finishen.

Maar ook is de achterhoede (met name de twee kleine Japanse loopsters) graadmeter voor de geblesseerde lopers, die noodgedwongen een tijdje achterin moeten lopen. Een soort van houvast, zodat ze weten dat ze in elk geval nog ongeveer binnen de tijd lopen. En sommigen lukt het dan later, om weer op hun ‘eigen’ plaats te komen lopen. Maar voor anderen, die niet voldoende herstellen, is het achterin lopen helaas soms het begin van het einde.

Schoenen en sokken
Heel interessant om te zien hoe iedereen hier rondloopt met kapotgeknipte sokken en schoenen. Kapotgeknipte schoenen helpen vanzelfsprekend bij gezwollen voeten en blaren, maar kapotgeknipte sokken zorgen er blijkbaar ook voor dat je minder last hebt van scheenbeenproblemen. Dus vandaar dat Theo zijn sokken ook al een paar dagen opengeknipt draagt.

Zijn schoenen openknippen hoeft hij gelukkig niet, want blaren heeft hij niet zo snel (tenzij hij veel moet wandelen) hoewel dat met de regen van gisteren en vandaag wel eens zou kunnen veranderen.

Maar anderen lopen al vrijwel vanaf het begin met opengeknipte schoenen. Russel bijvoorbeeld heeft heel erg veel last van zijn voeten, ze zijn blijkbaar helemaal kapot gelopen.  Hij loopt altijd met opengeknipte schoenen en zegt dat dat veel minder last geeft.

Ook Heike heeft haar schoenen op heel veel plaatsen opengeknipt. Al een paar dagen had ik een ander paar schoenen van haar in de auto liggen (geen idee waar ze die weer vandaan had, misschien wel gevonden zoals ze van alles vindt onderweg) en elke dag vergat ik ze te geven en zij ze te vragen. En als we er dan weer aan dachten was het weer te laat, want ze moesten eerst opengeknipt en een beetje ingelopen worden voordat ze er de hele dag op kon lopen.

Maar eergisteren had ik post 7 en kwam ik nogal laat voorbij de lopers. Toen ik voorbij Heike reed zag ik haar paniekerig zwaaien inplaats van opgewekt. Toen ik stopte zei ze dat ze zo blij was me te zien, want ze had gedacht dat ze de hele dag nog op de oude schoenen moest lopen maar het ging niet meer. Dus haar ‘nieuwe’ uit de auto gepakt en toen begon het knipwerk. Wel een kwartier is ze bezig geweest om op allerlei plaatsen stukken eruit te knippen.

Uiteindelijk was het gelukt en had ze toch de laatste loper nog in het vizier. Toen ik haar later bij de post zag had ze haar handschoenen er nog tussen zitten voor allerlei drukpunten te verminderen, maar ze kon weer goed vooruitkomen.

Maar de onderkanten van de schoenen hebben ook enorm veel te lijden hier. Waar het precies door komt weet ik niet, maar ze slijten hier in één dag meer dan in een maand bij ons.

De teleurstelling
Helaas klopte het weerbericht van vandaag. Regen bij de start, eigenlijk al vanaf dat we wakker werden. Maar gelukkig niet zo erg als gisteren toen het, vooral bij de start van 7 uur, met bakken naar beneden kwam. Later bij de finish in Finland was het mooi weer, maar toen de laatsten finishten begon het weer te regenen.

Theo kwam binnen met de laatsten, dus werd ook nog een keer nat. Nadat het de dag daarvoor goed ging, was het gisteren wat minder na een redelijk goede start. Hij heeft een tijdje meegelopen met Heinz, later met Theo K en Heike en finishte uiteindelijk met de Japanners.

Maar vandaag weer vol goede moed begonnen. Op de foto staat ook, links onder de paraplu nog net te zien, Hiroko. Zij is gisteren uitgestapt nadat ze eigenlijk vanaf het begin eerste vrouw was. De laatste dagen ging het niet zo goed, maar ook al had ze vanaf dan achterin gelopen, dan nog zou ze volgens mij als eerste zijn geeindigd.

Maar ze liep blijkbaar vaak toch nog te hard en is gisteren toch uit moeten stappen. Heel erg jammer met nog maar zo weinig dagen te gaan. Ik had echt met haar te doen de laatste dagen. Ze had zichtbaar heel erg veel pijn. En het gekke vond ik steeds dat ze zich constant verontschuldigde, alsof ze iets fout deed of zo. Elke keer als ik vroeg hoe het ging zei ze dingen als ‘I am so sorry’ en ‘I do my best’.

Dat is toch wel emotioneel elke keer als iemand is uit moeten stappen. Bijna iedereen gaat daar dan naar toe en je kan zien dat ze allemaal meevoelen met de teleurstelling.

Heel bijzonder om mee te maken, elke keer weer.

Zware etappes
Zo, dat was maar kort in Finland. Vandaag zijn we al in Noorwegen gearriveerd. Maar volgens mij wordt dit allemaal ook wel Lapland genoemd. Toen ik vanochtend wegreed, zag ik een heleboel rendieren langs de weg. Het regende flink, maar ik kon vanuit de auto foto’s maken. Ze bleven gewoon onverstoorbaar staan grazen, maar toen ik wat geluiden maakte keek deze mooi op.

Het landschap is toch wel duidelijk aan het veranderen en zeker nu in Noorwegen is het erg mooi. Heuvelachtiger en ook weidser. Stukken waar je de weg heel lang kan blijven zien.

Waar we vanavond overnachten ziet er ook behoorlijk heuvelachtig uit. En zonnig op dit moment. De hele dag hebben we koud, winderig en regenachtig weer gehad, maar nu schijnt heerlijk de zon.

Hij schijnt ook in de gymzaal waar we vanavond moeten slapen. Helpt niet veel dat het licht wordt uitgemaakt.En het is er ook heel erg krap, maar op een of andere manier wel gezellig vanavond. Er waren nog 2 meisjes die samen muziek hebben gemaakt, tussen de te drogen hangende was. Yolken of zoiets, een traditionele muziekvorm van de Lappen.

Dus vandaag was een zware dag, maar het ging wel redelijk. Theo kwam vandaag over de streep samen met Theo K en Heike. Morgen is het een stuk korter, maar daarna zijn er 3 hele lange afstanden, 2 keer in de 80 en 1 keer over de 90 km. Ik hoop dat iedereen het redt, zal zeker niet meevallen.

Levensmiddelen
Ik ben maar eens begonnen met wat foto’s te maken van de mensen die heel belangrijk zijn voor een race als deze. En één van de allerbelangrijkste is Helmut. Helmut is van het bier, dus dat is alvast essentieel voor veel lopers. Dat lekkere koude pilsje dat staat te wachten als je er zoveel kilometers op hebt zitten.

Maar bovenal is Helmut van de bevoorrading van de verzorgingsposten. Hij doet de inkopen samen met Inge, de vrouw van Ingo. En zorgen zij voor de liters cola, water, jus d’orange en appelsap, en dozen vol met koekjes, appels, bananen, pinda’s, brood, kaas en ga zo maar door.

Elke dag krijgen we van Helmut te horen wie op welke post staat. En elke dag gaat iedereen bij hem zijn of haar voorraad aanvullen.  Hij is altijd te vinden bij zijn groene bestelbusje. Waar dat busje is, daar is Helmut. Hij slaapt er zelfs in.

Normaal ga ik met iemand mee, dus hoef ik zelf geen levensmiddelen te vervoeren. Maar omdat het morgen een heel lange etappe is heb ik zelf een post. En dat betekent dat ik zelf al die spullen mee moet nemen in mijn auto.

Normaal gaat dat niet omdat die al propvol zit met onze eigen spullen, maar morgen laad ik onze slaapmatten en slaapzakken in de vrachtauto, waar ook de lopersspullen altijd in vervoerd worden en dan heb ik plaats genoeg voor de levensmiddelen.

Dus heb ik zojuist boodschappen gedaan bij Helmut. En meteen maar een foto gemaakt.

Tijdwaarneming
Iemand anders die essentieel is voor de footrace (en dan met name voor het race gedeelte) is Kuni. Kuni neemt de tijden waar. Elke morgen bij de start, (op de foto achter Ingo) maar meer belangrijk, elke middag en vaak ook nog avond, zit hij in de LKW (zoals ze hier de vrachtwagen noemen) en noteert de tijd bij binnenkomst.

Vaak zijn er niet veel mensen aanwezig als de lopers met grote afstand binnenkomen, maar Kuni ziet elke loper finishen. En houdt daar prachtige lijsten en statestieken van bij. En evenals Helmut brengt ook Kuni heel veel tijd door in die vrachtwagen, ook hij slaapt erin.

En elke ochtend wordt die vrachtwagen volgeladen met alle bagage, weer leeggeladen bij de volgende finish en doet dan dienst als tijdwaarnemingsruimte.

Noorse specialiteiten
Dat was een goede dag vandaag. Hoewel de etappe lang en zwaar was (85 km en bergachtig) waren de meesten heel positief. Het was dan ook prachtig weer en de uitzichten waren fantastisch.

En dit was de eerste keer dat ik jaloers was op de lopers. Dat moet een geweldige ervaring zijn om in deze natuur te lopen. De vergezichten en het geluid van water wat van de bergen komt. En dan ook nog een fototoestel bijhebben. Want ik heb ook wel een fototoestel, maar als je in de auto zit en je ziet weer een prachtig vergezicht dan kan je niet zomaar stoppen. En vandaag heb ik heel vaak willen stoppen.

In het begin al toen een hele kudde rendieren de weg overstak. Tegen de tijd dat ik de auto aan de kant had en kon beginnen met fotograferen waren de meesten al weer de heuvel op en de bossen in.

Wat ook heel leuk was vandaag was op pad te zijn met Hiroko. Zij ging vandaag met mij mee naar post 7. Maar omdat we daar niet zo vroeg hoeven te zijn (dat duurt wel even voordat zelfs de eerste lopers 71 km hebben afgelegd) gingen we eerst bij een paar andere posten langs.

En ik heb nog nooit iemand zo enthousiast de lopers aan horen moedigen. Echt geweldig, iedereen die aan kwam lopen werd uitbundig begroet door haar. En ook later toen we zelf op de post stonden ging dat zo door.

En het goede van vandaag zette zich ook nog door met het eten. In eerste instantie was dat wat onhandig omdat ik al moest gaan eten voordat Theo binnen was. We kregen een of andere prak waar aardappelen, groenten en vlees inzat. En normaal geeft Theo dan aan mij wat hij niet lust en ik geef hem dan het vlees.

Maar nu had ik het vlees maar aan Jan gegeven, die wist er ook wel weg mee. Dat prakje was verder erg lekker en bleek typisch Noors te zijn volgens Eiolf. Die zei dat ik ook zeker het toetje moest proeven. In eerste instantie zag ik dat niet zo zitten, want het zag er niet zo lekker uit (het leek een soort van jam) en hij zei dat er rabarber inzat en daar ben ik niet zo weg van.

Maar was ik blij dat ik het wel had geproefd, echt het lekkerste toetje wat ik ooit heb gehad. Rabarber, rozijnen en pruimen of zoiets en dan deed je daar een soort van room bij. Niet te geloven hoe lekker dat was. Trouwens ook bij het hoofdgerecht deed je een soort van jam, bessenprak of zo, en dat was echt een heerlijke combinatie die hier dus heel veel gegeten wordt blijkbaar.

En voor de meeste lopers was de dag ook heel goed. En iedereen kwam moe (wat wil je na die afstand) maar toch wel redelijk opgewekt bij ons aan. Gelukkig maar want morgen is de dag nog langer.

Op de foto trouwens Ubel die er meestal maar eens lekker op z’n gemak bij gaat zitten.

Middernachtzon
Ik werd zojuist wakker om half twee en moest gewoon weten waar de zon nu stond. En zien of ik er een foto van kon maken zonder dat ik erdoor werd verblind.

Tot mijn verbazing (en waarschijnlijk vreugde van Tjerk) was het mooiste plaatje met inbegrip van de auto. Daar scheen de zon tussen de bomen (berken want andere loofbomen hebben ze hier niet volgens mij) en boven ons slaapverblijf van vannacht.

En tevens restaurant trouwens. Want rechtsonder slapen er een stel, linksonder (achter de caravan van Thomas waar ik nog wel eens een keer een betere foto van zal maken met de stoelen op het dak van zijn auto) slapen wij en rechtsboven hebben we gisteren dat lekkere Noorse eten gehad.

The day after
Vandaag zijn we begonnen aan de terugreis. Maar niet voordat we nog even de Noordkaap opgereden zijn en even rustig daar rond hebben gekeken. Anderen konden het niet zo rustig aan doen, er ging om 3 uur vannacht al een bus naar het vliegveld. Dus dat was een korte nacht. Zeker voor hen die nog gezellig een wijntje gedronken hebben nadat we terugkwamen van de huldiging en het diner.

De huldiging was in een mooi restaurant waar we daarna heerlijk eten kregen. De huldiging was heel gezellig en ontspannen. Dat was wel wat anders dan de race van die dag. Wat een ongelofelijk zware tocht met die wind. En niet alleen voor de lopers maar ook voor de posten. Een krachtinspanning om alles droog te houden en te zorgen dat er niets wegwaaide.

Zelf had ik gelukkig geen post en kon gelijk naar de finish rijden om iedereen binnen te zien komen. Wat naarmate de dag vorderde meer en meer emotioneel werd. De enorme opluchting als iemand binnenkwam en het gevoel van zegevieren was onmiskenbaar. En de herkenning en waardering voor elkaar was zo ongelofelijk ontroerend.

Omdat je al zo lang samen was, wist je van elkaar hoe moeilijk het soms was geweest en te zien hoe iedereen met elkaar meeleefde vond ik, eigenlijk al vanaf het begin, één van de mooiste aspecten van deze tocht.

Na het diner gingen velen meteen slapen omdat het dus deze keer wel heel vroeg weer dag was (nou ja eigenlijk is het er altijd dag) maar met een stel hebben we nog een paar uurtjes gezellig aan de wijn gezeten. De wijn was in de uitverkoop bij Thomas (die van de caravan en de stoelen op de auto) en daar hebben we maar eens goed van geprofiteerd.

De volgende dag was het ineens wel erg leeg. Maar met de mensen die met eigen vervoer waren hebben we nog lekker zitten ontbijten. En daarna afscheid genomen. Maar ook van velen al gisteren na het eten omdat ze ergens anders gingen slapen. Of gisteravond omdat ze vannacht zouden vertrekken.

Het was echt ontzettend leuk om al die mensen te leren kennen. Het contact met de meesten is met zo’n zware tocht ook heel echt. Dat maakt het soms moeilijk maar persoonlijk vind ik dat juist heel leuk. En ik ben heel blij dat ik mee ben gegaan, hoewel dat ik er eigenlijk best wel tegenop zag.

We hebben nu het eerste stuk tot aan Alta de route teruggereden wat een heel stuk sneller ging. Maar nu zijn we bezig aan een tocht langs de Noorse kust. Prachtig! En dan op dit moment ook vooral het weer. De zon die al een tijdje onafgebroken schijnt en vooral  geen kou en GEEN WIND.

Wat een verschrikking was dat. Eigenlijk al vanaf dat ik mijn laatste blogpost schreef. Die dag was zwaar omdat het lang was en veel stijgingen. Maar dat was nog maar het begin. De volgende dag was het nog langer maar vooral ook veel kouder. En met die wind was dat heel zwaar.

Maar het kon nog erger. De volgende dag was het lang, er waren veel stijgingen, het was koud, het regende maar bovenal was er een enorme wind met amper beschutting. Er waren posten bij waar alles de lucht in was gevlogen. En de laatste dag, daar boven op de Noordkaap, leek het af en toe wel storm.

Maar nu hier, op een camping waar we onze tent hebben opgezet, is het heerlijk weer. En zie ik de zon nog steeds prachtig schijnen. Ik geloof niet dat ik ooit zo blij ben geweest met die zon.

Prachtige uitzichten
Was ik eergisteren heel enthousiast foto’s aan het uploaden die ik tijdens onze terugtocht aan het maken was, had ik plotseling geen internetverbinding meer. Dat was balen. Ik dacht dat het abonnement nog tot eind juni was, maar ik denk nu tot 3 maanden nadat ik het had afgesloten. En dat was wellicht 24 maart.

Heel jammer, maar van de andere kant heel blij met de heel goede verbinding die ik meestal had.

De eerste dagen zijn we niet echt opgeschoten, gewoon omdat we veel te vaak stopten om te kijken. Na elke bocht was het uitzicht weer anders, het ene nog mooier dan het andere.

Maar gisteren hebben we toch maar eens een beetje doorgereden en nu zijn we in de buurt (hoewel buurt toch nog 200 km ervoor) van Oslo.

Zometeen gaan we even lekker ontbijten en dan zullen we maar weer eens vertrekken. Kijken of we vandaag wat op kunnen schieten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s